مدل‌سازي عامل مبنا براي مكان‌يابي محل استقرار هواپيماهاي پشتيبان با هدف كاهش زمان تأخير در پروازهاي هوايي (مطالعه موردي: شركت هواپيمايي قشم‌اير)

در دنياي امروز تاخير در پروازهاي هوايي يكي از مشكلات مهم و فراگير در صنعت حمل و نقل هوايي مي‌باشد. يكي از راه‌هاي كاهش زمان تاخير، استفاده از هواپيماهاي پشتيبان است. در تحقيقات پيشين، به مبحث هواپيماهاي پشتيبان و مخصوصاً مكان يابي محل استقرار آن ها در جهت كاهش هر چه بيشتر تاخير در پروازهاي هوايي كمتر توجه شده است. بنابراين در اين تحقيق تصميم گرفته شد يك مدل سازي و شبيه سازي عامل مبنا براي مكان يابي محل استقرار هواپيماهاي پشتيبان انجام شود. اهداف اصلي اين تحقيق بررسي تاثير مكان يابي هواپيماهاي پشتيبان و همين طور بررسي تاثير افزايش تعداد آن ها در كاهش ميانگين زمان تاخير در پروازهاي هوايي بوده است. در مدل سازي سه سناريو بر اساس تعداد هواپيماهاي پشتيبان بررسي شد. سناريوي اول شامل يك هواپيماي پشتيبان، سناريوي دوم شامل دو هواپيماي پشتيبان و سناريوي سوم شامل سه هواپيماي پشتيبان بود. نتايج به دست آمده، تاثير 26 و 29 درصدي افزايش تعداد هواپيماهاي پشتيبان از يك به دو هواپيما و از دو به سه هواپيما را در كاهش ميانگين زمان تاخير در پروازهاي هوايي نشان داده است. همچنين، در هر كدام از سناريو‌ها، تفاوت بدترين و بهترين مكان هاي يافت شده براي استقرار هواپيماهاي پشتيبان و تاثير آن در زمانهاي تاخير بررسي شد. اين تاثير در سناريوهاي اول، دوم و سوم به ترتيب 70، 77 و 84 درصد بود. اين تفاوت هاي فاحش نشان دهنده تاثير زياد مكان يابي بهينه اين مراكز استقرار در كاهش زمان هاي تاخير است.