تأثير بهبود بهسازي بر بهبود شاخص مطلوبيت شبكه با قيد بهبود شاخص نكسوس بر اساس تحليل پويايي سيستم‌ مطالعۀ موردي: شبكۀ آبياري قزوين

دخالت بسياري از عوامل در يك مدل پيچيده همانند بهسازي شبكه هاي آبياري و رابطۀ تعاملي پيچيده آنها بر عملكرد سيستم آب، غذا و انرژي (نكسوس) در بلندمدت، استفاده از رويكرد پويايي سيستم را ناگزير مي‌گرداند و استفاده از رويكرد مورد اشاره مي بايست علاوه بر جامع‌نگري، شبيه سازي سيستم را به‌صورت واقع بينانه اي تبيين نمايد. اين مقاله با استفاده از راهبرد تفكر سيستمي، پويايي حاكم بر اقدامات سازه اي و غيرسازه اي در راستاي بهسازي شبكه‌هاي آبياري با هدف بهبود مطلوبيت شبكه و با تأمين شاخص نكسوس را مدل مي‌كند. براي اين كار زيرسيستم هاي «بهبود بهره وري آب»، «تعريف شاخص مطلوبيت شبكه» و « توصيف نكسوس در شبكه ها»، با استفاده از ابزار پويايي سيستم ها بر اساس سال هاي 1385 تا 1395 تدوين و مفهوم سازي شد. مدل مفهومي توسعه يافته بر اساس مستندات موجود، مدل كمّي توسعه يافت و در سال‌هاي 1395 تا 1402 مورد صحت‌سنجي قرار گرفت. به عنوان نتيجه تحقيق، به‌كارگيري راه كارهاي سازه اي و غيرسازه اي نسبت به استفاده از هر كدام از راه‌كارها به صورت مجزا، بيشترين ميزان اثربخشي را در شاخص نكسوس و شاخص مطلوبيت شبكه داشته است؛ به طوري كه به ازاي سناريوهاي 25، 50 و 75 درصدي در افزايش راه كارهاي سازه اي و غيرسازه اي به صورت توامان، ميزان شاخص نكسوس به ترتيب 17.37، 23.83 و 26.89 درصد بهبود نشان داده است.