به‌كارگيري ظرفيت ديناميكي خطوط در مسئلۀ در مدار قرار گرفتن بهينۀ واحدهاي نيروگاهي در حضور واحدهاي توليدي بادي تحت شرايط عدم قطعيت

با نفوذ منابع انرژي تجديدپذير و نيز افزايش تراكم در شبكه‌هاي انتقال، اهميت مسئلۀ در مدار قرار گرفتن بهينۀ واحدهاي نيروگاهي (UC) بيش از پيش شده و بهره‌برداران سيستم قدرت نيازمند راهكارهاي مؤثر براي يافتن جواب مناسب براي اين مسئله‌اند. در اين مقاله مدلي براي مسئلۀ UC با در نظر گرفتن ظرفيت ديناميكي خطوط انتقال (DLR) در حضور منابع بادي ارائه گرديده تا با الحاق راهكارهاي شبكۀ هوشمند در سيستم قدرت، بهره‌گيري مؤثرتر از ظرفيت موجود خطوط انتقال صورت پذيرد. به‌منظور انطباق رويكرد پيشنهادي با شرايط واقعي، عدم ‌قطعيت‌ پارامترهاي نايقين مسئله شامل سرعت باد، بار شبكه و دماي محيط توسط روش سناريو بنيان در قالب يك برنامه‌ريزي تصادفي مدل مي‌گردد. براي توليد سناريوها روش مونت‌كارلو و به‌منظور كاهش سناريو از الگوريتم خوشه‌بندي K-means استفاده شده‌ است. تمامي محدوديت‌هاي مسئله در مدل مورد نظر لحاظ شده و قيود شبكۀ انتقال با در نظر گرفتن معادلات پخش بار AC در نظر گرفته شده‌اند. نتايج مطالعات عددي بر روي شبكۀ 24 باسۀ IEEE RTS، بيانگر كارايي مدل ارائه‌شده در كاهش تراكم شبكۀ انتقال، كاهش هزينه‌هاي بهره‌برداري، كاهش انقطاع توان بادي، و درنهايت بهبود معيارهاي فني شبكه در كنار برنامه‌ريزي مطمئن و پايدار براي سيستم قدرت است. با توجه به نتايج شبيه‌سازي، حضور DLR باعث افزايش دماي هادي به‌ميزان 7 درجۀ سانتي‌گراد در محدودۀ مجاز مي‌شود كه اين امر باعث افزايش بارگذاري خط به‌ميزان حدود 34% نسبت به ظرفيت استاتيكي آن شده است. به اين ترتيب، حضور DLR كاهش 15/33 درصدي در هزينۀ كل بهره‌برداري را موجب مي‌گردد. همچنين مقدار قطع بار اجباري و توان بادي قطع‌شده به‌ترتيب كاهش 88/9 و 89/7 درصدي را در حضور DLR نشان مي‌دهند.