تبيين الگوي پارادايمي تاب‌‌آوري مسكن روستايي با تأكيد بر اقتصاد روستايي

مسكن در نواحي روستايي در برآوردن نيازهاي اساسي انسان نقش ويژه‌اي دارد. با درنظرگرفتن كاركردهاي متنوع مسكن روستايي، مطالعۀ تأثير عوامل مختلف در نحوۀ تاب‌آوري آن داراي اهميت است. مؤلفه‌هاي زيادي در آن تغيير مي‌تواند نقش داشته باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر تبيين الگوي پارادايمي تاب‌‌آوري مسكن روستايي با تأكيد بر اقتصاد روستايي است.پژوهش حاضر از نوع كيفي و به لحاظ نوع‌شناسي مورس «تك‌روشي موازي» است. در جمع‌آوري داده‌‌ها از روش فراتركيب استفاده شد. روش جمع‌آوري اطلاعات، مطالعۀ اسنادي و مصاحبۀ نيمه‌ساختارمند است. درجهت تحليل داده‌‌هاي كيفي و كدگذاري، از نرم‌افزار Nvivo استفاده شد. براساس مطالعات اسنادي و استفاده از روش فراتركيب چارچوب نظري پژوهش و مدل مفهومي اوليه تاب‌آوري ارائه شد.مؤلفه‌هاي اصلي براين‌اساس عبارت‌اند از: «حكمروايي مطلوب»، «عدالت اجتماعي»، «رشد درون‌زا»، «حس تعلق» و «نشاط اجتماعي». همچنين درجهت تبيين مؤلفه‌هاي مدل مفهومي نهايي تاب‌آوري مسكن روستايي از روش تحليل محتوا استفاده مي‌شود. براساس سؤالات مطرح‌شده در فرايند مصاحبه، 757 ارجاع ارائه شد. با بازبيني متعدد و ادغام كدها براساس تشابه در طي چندين مرحلۀ تلخيص داده‌ها، 35 كد اوليه و 17 كد محوري استخراج شد. براساس مؤلفه‌هاي ارائه‌شده در مدل مفهومي، سؤالات مصاحبه تدوين و پس از تلخيص داده‌ها، مدل مفهومي اسپيرال به‌عنوان مدل نهايي ارائه شد.