اثربخشي آموزش برنامه خود-شفقتي ذهن آگاه بر فرسودگي تحصيلي، تاب‌آوري تحصيلي و خودنظمبخشي تحصيلي دانش‌آموزان مقطع متوسطه

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش برنامه خود-شفقتي ذهن آگاه بر فرسودگي،‌ تاب‌آوري و خودنظم بخشي تحصيلي‌ دانش‌آموزان مقطع متوسطه شهر پاوه صورت گرفت. روش ها: روش پژوهش حاضر روشي نيمه تجربي و در قالب گروه رواني-آموزشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون و پيگيري بود. در اين پژوهش سه گروه آزمايش، گواه و پيگيري (با فاصله دوماه) وجود داشت. 40 دانش‌آموز دختر مقطع دوم متوسطه شهر پاوه به شيوه تصادفي از بين افراد حاضر به همكاري و براساس شرايط ورود و خروج انتخاب شدند. نمونه انتخاب شده با استفاده از طرح تصادفي بلوكي در دو گروه (آزمايش و انتظار) جايگزين شد. ابزارهاي پژوهشي مورد استفاده نيز عبارت بودند از پرسشنامه‌ تاب‌آوري تحصيلي (ARI) پرسشنامه خود نظم دهي تحصيلي (SRQ-4) و سياهه فرسودگي مدرسه (SBI). جهت تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي براي خلاصه سازي و نمايش داده ها و در آمار استنباطي از طرح آميخته اندازه گيري مكرر استفاده شد. همچنين از نرم افزار SPSS-25 در تجزيه و تحليل داده ها استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد كه برنامه مداخله اي خود-شفقتي ذهن آگاه باعث كاهش فرسودگي تحصيلي و افزايش خودنظم بخشي تحصيلي و تاب آوري تحصيلي، در گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل شده است (P 0/01) و اين تأثير تا مرحله پيگيري باقي ‌مانده ‌است (P 0/01 ).نتيجه گيري: بر اين اساس مي توان نتيجه گرفت كه برنامه مداخله اي خود-شفقتي ذهن آگاه بر فرسودگي تحصيلي،‌ تاب‌آوري تحصيلي و خودنظم بخشي تحصيلي‌ دانش‌آموزان مقطع متوسطه اثربخش است.