بررسي اثر تجميع صنعتي بر نرخ بيكاري در استان‌هاي ايران: رويكرد اقتصادسنجي فضايي

ساختار فضايي ناهمگون نرخ اشتغال منطقه‌اي درايران يكي از مهم‌ترين چالش هاي توسعه اقتصادي است.به لحاظ نحوه توزيع فعاليت‌هاي اقتصادي دريك اقتصاد با شرايط درحال تغيير كنوني و تفاوت‌هاي گسترده‌اي كه درتوزيع نرخ‌بيكاري در مناطق واستان‌هاي ايران وجود دارد، شناسايي عوامل موثر بر نرخ بيكاري استاني و اثرات سرريز فضايي بين استان‌هاي ايران، از جمله تجميع صنعتي، مي‌تواند در برنامه‌ريزي‌ و سياست‌گذاري هاي هدفمند براي بهبود وضعيت اشتغال وتوزيع ناهمگوني نرخ بيكاري درمناطق مورد توجه قرار بگيرد. با توجه به اين موضوع، هدف اصلي مطالعه حاضر، بررسي اثر تجميع صنعتي بر نرخ بيكاري در استان‌هاي ايران طي دوره زماني 1397-1386 با رويكرد اقتصادسنجي فضايي تركيبي است. برآوردها نشان مي‌دهد كه  وابستگي فضايي در داده‌هاي تحقيق وحود دارد و تجميع صنعتي تأثير منفي و معناداري بر نرخ بيكاري در استان‌هاي مورد مطالعه داشته است. به بياني ديگر شاخص تجميع صنعتي اثر معكوس و منفي بر نرخ بيكاري در استان‌ و استان‌هاي همجوارخود دارد.