آسيب‌شناسي پياده‌سازي بانكداري پيوندي در ايران؛ با استفاده از تحليل عاملي SWOT

بانكداري پيوندي يكي از روش‌هاي تأمين مالي خرد است كه با هدف پيوند مالي بين سازمان‌هاي مالي رسمي (بانك‌هاي تجاري و دولتي) و گروه‌هاي مالي محلي، سعي در گسترش دستيابي گروه‌هاي هدف به خدمات مالي خرد دارد. هدف اين تحقيق آسيب‌شناسي پياده‌سازي بانكداري پيوندي در نظام بانكداري ايران است. براي اين منظور اين پژوهش با استفاده از روش تحقيق كتابخانه‌اي، مطالعات ميداني، مصاحبه با كارشناسان، مديران و صاحب‌نظران صنعت بانكداري و با بهره‌گيري از روش تحليل عاملي SWOT در سال ۱۴۰۱، نقاط ضعف، قوت، فرصت و تهديد استفاده از بانكداري پيوندي در ايران را استخراج نموده و سپس استراتژي‌هاي مرتبط را تدوين و با استفاده از رتبه‌بندي و وزن‌دهي شاخص‌ها و اولويت‌بندي استراتژي‌ها به تجزيه و تحليل آنها پرداخته است. دستاوردهاي پژوهش نشانگر آن است كه بهترين استراتژي پياده‌سازي بانكداري پيوندي در ايران، استراتژي تهاجمي است؛ بدان معنا كه راهبردهاي پيشنهادي در اين بعد، با هدف استفاده از نقاط قوت براي بهره‌برداري از فرصت‌ها مطرح مي‌شوند. با توجه به نتايج تحقيق پيشنهاد مي‌شود، ميان مؤسسات تأمين مالي خرد و مراكز دانشگاهي و پژوهشي اتصال بيشتري برقرار شده تا با انجام هماهنگي لازم براي انتقال تجربيات، استفاده‌كنندگان از اعتبارات خرد بتوانند در راستاي نيازهاي بازار به توليد كالاها و خدمات بپردازند.