كاوشي در مفهوم «كودك به مثابه كنش‌گر اجتماعي» و شناسايي عناصر برسازنده آن

برخلاف نگاه فرودست‌نگر در رويكردهاي سنتي، كودك، همچون سوژه‌اي فعال، عامل و حتي در مقام كنش‌گر اجتماعي، مورد توجه رويكردهاي نو به مفهوم كودكي قرار ‌گرفته‌است. اما با وجود اين توجه جدي به دوران‌كودكي و كنش كودكان، همچنان ممكن است با غلبه رويكردهاي بزرگسال‌محور، مفهوم جديد و انتزاعي »كودك به مثابه كنش‌گر اجتماعي «، به تعبيرهاي نادرست و ابهام‌برانگيز از كودكي و كنش كودكان بينجامد. در اين پژوهش، با روش تحليل مفهومي كه كمك مي‌كند مفاهيم به اصطلاحاتي با ميزان كمتري از انتزاع بر‌گردانده‌شوند، به شناسايي عناصر برسازنده مفهوم »كودك كنش‌گر اجتماعي « پرداخته‌ايم كه در دو قلمرو فردي و اجتماعي معرفي‌شده‌اند. در قلمرو اول خودِ كودك مطرح است و عناصر برسازنده آن عبارتند از: 1) ديدگاه و صداي كودك، 2) شايستگي‌هاي اجتماعي كودك و 3) عامليت اجتماعي كودك. قلمرو دوم به بافت زندگي و محيط پيرامون كودك ارتباط دارد و عناصر آن شامل 1)عرصه‌هاي كنش اجتماعي، 2) شهروندي كودك و 3) رابطه كودك/بزرگسال هستند.