از جان هيك تا ابونمر: تحليل‌هاي نظري از گفت‌وگوي بيناديني در دوران مدرن

گفت‌وگوي‌هاي بيناديني در دهه‌هاي اخير تبديل به كانوني براي تبادلات فكري بين رهبران ديني شده و انديشمندان متعددي به اين مسئله پرداخته‌اند. اين مقاله با هدف بررسي جايگاه گفت‌وگوي بيناديني از نگاه انديشمندان برجسته‌اي همچون جان‌هيك، ريمون پنيكار، لئونارد سويدلر، هانس كونگ، و محمد ابونمر براساس چارچوب فكري و رويكردي كه در مسير علمي‌شان اتخاذ كرده‌اند، به اين مسئله پرداخته است. تحليل‌ها نشان داد جان هيك تحقق گفت‌وگوي بيناديني را مبتني بر دو اصل پذيرش كثرت‌گرايي ديني و قاعده طلايي در اخلاق مي‌داند. پنيكار نه بر تعليق بلكه معتقد به رويارويي با ديگري ديني براساس نظام و رهيافتي فارغ از اپوخه‌اي است كه هوسرل مطرح مي‌كند. سويدلر با تأكيد بر نگاهي معرفت‌شناختي، مسئله گفت‌وگو با ديگري ديني را به تعريف دين پيوند زده و بر قانون‌محوربودن آن پاي مي‌فشرد. هانس كونگ با طرح اعلاميه اخلاق جهاني از گفت‌وگوها با هدف ايجاد صلح جهاني سخن مي‌گويد. و در نهايت، ابونمر بر آورده‌هاي سنت‌هاي مذهبي، منابع معنوي و رفع سوءبرداشت‌ها در گفت‌وگو با ديگري ديني اصرار ورزيده و هر سه را از اساسي‌ترين مراحل اوليه در تحقق اين سنخ از گفت‌وگوها مي‌داند.