اثربخشي آموزش صلح بر روابط بين فردي و انگيزه تحصيلي دانش‏آموزان دختر

اين پژوهش با هدف، تعيين اثربخشي آموزش صلح، بر روابط بين فردي و انگيزه‏ تحصيلي دانش‏آموزان، به‏ روش نيمه‏تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس‏آزمون با در نظر گرفتن گروه كنترل و پيگيري يك‏ماهه انجام شد. جامعه آماري پژوهش، كليه دانش‏آموزان دختر دوره‏ اول متوسطه منطقه 19، آموزش‌وپرورش شهر تهران، در سال ‏تحصيلي 99-98، به تعداد بالغ‌بر 5901 نفر بود. حجم نمونه آماري پژوهش، 40 نفر دانش‏آموز دوره اول متوسطه بود كه به ‏روش نمونه‏گيري هدفمند انتخاب شده‏اند. ابزار گردآوري داده‏ها، بخش ارزيابي روابط ‏بين فردي و انگيزه تحصيلي از پرسشنامه شايستگي تحصيلي (ACES)، اليوت وديپرنا (1999) بود. پس از اجراي پيش‏آزمون، گروه آزمايش طي 8 جلسه 90 دقيقه‏اي به‏صورت پي‏درپي، بر اساس پروتكل آموزش صلح محقق ساخته، تحت آموزش صلح قرارگرفته و گروه كنترل، هيچ‏گونه آموزشي در اين زمينه دريافت نكردند. در انتها، هردو گروه در معرض آزمون ارزيابي روابط بين فردي و انگيزه تحصيلي قرار گرفتند (پس‏آزمون). پس از گذشت يك ماه مجدداً هر دو گروه در معرض همان آزمون‏ قرار گرفتند (پيگيري). داده‏ها به‏ روش تحليل واريانس با اندازه‏گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني تحليل شد. تحليل واريانس نشان داد كه آموزش صلح 57 درصد تغييرات واريانس نمرات مهارت‏هاي بين فردي و 46.1 درصد تغييرات واريانس نمرات انگيزه تحصيلي را تبيين مي‏كند؛ بنابراين مي‏توان گفت آموزش صلح در افزايش مهارت‏هاي بين فردي و انگيزه تحصيلي دانش‏آموزان مؤثر بوده است؛ و اين تأثير پس از مرحله پيگيري پايدار مانده است (p 0.01). نتايج اين پژوهش حاكي از ضرورت يادگيري چگونه باهم زيستن است. آموزش صلح با تأثيرگذاري مثبت بر روابط بين فردي و انگيزه ‏تحصيلي دانش-آموزان، موجب بهبود روابط بين فردي دانش‏آموزان در مدرسه و افزايش انگيزه به تحصيل در آنان مي‏گردد.