آزمون برازندگي مدلي در رابطه بين خودكارآمدي تحصيلي، اهداف پيشرفت 2×3 و انگيزش دروني- بيروني دانش‌آموزان

اين مطالعه باهدف بررسي اثرات مستقيم و غيرمستقيم بين خودكارآمدي تحصيلي، اهداف پيشرفت 2×3 و انگيزش دروني- بيروني دانش‏آموزان متوسطه دوم شهر انار انجام گرفت. اين مطالعه از نوع همبستگي است و 270 دانش‏آموز با استفاده از روش نمونه‏گيري خوشه‏اي چندمرحله‌اي انتخاب و به سؤالات مقياس انگيزش پيشرفت Vallerand و همكاران (1992)، خرده مقياس خودكارآمدي تحصيلي، پرسشنامه راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي (MSLQ) Pintrich Degroot (1990) و پرسشنامه اهداف پيشرفت 2×3 Elliot و همكاران (2011) پاسخ دادند، داده‏ها نيز با استفاده از روش تحليل مسير تحليل شد. نتايج نشان داد اثر مستقيم خودكارآمدي تحصيلي بر اهداف تكليف-گرايش، تكليف-اجتناب، خود-گرايش، خود-اجتناب، ديگري-گرايش، ديگري-اجتناب، انگيزش دروني و بيروني معني‏دار است. نتايج ديگر نشان داد اثر مستقيم اهداف تكليف-گرايش، خود-گرايش، خود-اجتناب و ديگري-اجتناب بر انگيزش دروني معني‏دار اما اثر مستقيم اهداف تكليف-اجتناب و ديگري-گرايش معني‏دار نبود. اثر مستقيم اهداف خود-اجتناب بر انگيزش بيروني معني‏دار اما اثر مستقيم اهداف تكليف-گرايش، تكليف-اجتناب، ديگري-گرايش، ديگري-اجتناب و خود-گرايش معني‏دار نبود. نتايج واسطه‏اي نيز نشان داد اهداف تكليف-گرايش، اهداف خود-گرايش و خود-اجتناب نقش واسطه‏اي معني‏دار در رابطه بين خودكارآمدي تحصيلي و انگيزش دروني دارند، همچنين اهداف خود-اجتناب نقش واسطه‏اي معني‏دار در رابطه بين خودكارآمدي تحصيلي و انگيزش بيروني داشتند. اين نتايج نشان داد نوع اهداف پيشرفتي كه يادگيرندگان اقتباس مي‌كنند، مي‌تواند بر رابطه بين خودكارآمدي تحصيلي و نوع انگيزش يادگيرنده به‌خصوص انگيزش دروني اثرگذار باشد.