شادكامي براساس نيازهاي بنيادين روان‌شناختي با ميانجي‌گري سازگاري

از دوره‌هاي مهم تاثيرگذار در رشد و سلامت جسماني، رواني و اجتماعي، دوران نوجواني هر فردي است كه شكل‌گيري شخصيت و هويت‌يابي در اين دوره حساس شكل مي‌گيرد. پژوهش حاضر با هدف مدل‌يابي شادكامي براساس نيازهاي بنيادين روان‌شناختي با ميانجي‌گري سازگاري در نوجوانان بود. روش پژوهش كاربردي و روش انجام آن توصيفي همبستگي مبتني بر مدل معادلات ساختاري بود. جامعه آماري را تمامي نوجوانان دختر شاغل به تحصيل در دوره دوم متوسطه تشكيل مي‌دادند كه 352 نفر با استفاده از نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي شادكامي آكسفورد (2002)، نيازهاي بنيادين روان‌شناختي دسي و همكاران (2001) و سازگاري دانش‌آموزان Sinha and Singh (1993) پاسخ دادند. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري انجام گرفت. يافته‌ها نشان داد متغير سازگاري توانسته است نقش ميانجي را در رابطه بين نيازهاي بنيادين روان‌شناختي با شادكامي ايفا كند. مي‌توان نتيجه گرفت هنگامي كه انگيزه‌ها و يا پاداش‌هاي دروني اثر تقويت‌شان بيشتر از انگيزه بيروني باشد، اجراي نيازهاي رواني آسان‌تر شده و تاثير مثبتي بر سازگاري نوجوان مي‌گذارد؛ چرا كه سازگاري ازطريق مشوق‌ها و تقويت‌هاي دروني حاصل مي‌شود و اين‌گونه با ايجاد احساس دروني مثبت در نوجوان منجر به افزايش شادكامي در نوجوانان مي‌شود؛ براين‌اساس بايستي با فراهم نمودن محيط سالم و پويا و متناسب با نياز‌هاي فردي و شخصيتي هر نوجوان، نويد بهزيستي و شادكامي را در نوجوانان داد.