اثر سيستم ارزيابي عملكرد بر رفتار خودشيريني با نقش ميانجي جوّ سازماني

مقدمه و هدف: ‌رفتار خودشيريني جزء رفتارهاي منافقانه و سياسي در سازمان بوده و سبب مي‌شود كاركناني كه از اين رفتار استفاده مي‌كنند منافع و امتيازات سازماني بيشتري را دريافت مي‌كنند. هدف مطالعه حاضر بررسي اثر سيستم ارزيابي عملكرد بر رفتار خودشيريني با نقش ميانجي جوّ سازماني است.روش شناسي پژوهش: روش پژوهش توصيفي-همبستگي مبتني بر مدل معادلات ساختاري بود. جامعه آماري تمامي معلمان شهر بنحار (استان سيستان و بلوچستان) در سال تحصيلي 1401-1400 به حجم 575 نفر بود كه به روش نمونه‌گيري تصادفي-طبقه‌اي تعداد 231 معلم به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي سيستم ارزيابي عملكرد و پاداش (شيلدز، 2007): جوّ سازماني (بوك، زمود، كيم و لي، 2005) و رفتار خودشيرني (بولينو و تورنلي، 1999) بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از مدل معادلات ساختاري با كمك نرم افزار اسمارت پي ال اس استفاده شد. يافته‌ها: اثرمستقيم سيستم ارزيابي عملكرد بر رفتار خودشيريني (β= -0.298, t=5.188) منفي و معنادار، اثر مستقيم سيستم ارزيابي عملكرد بر جوّ سازماني (β=0.371, t=6.331) مثبت و معنادار بود. اثر مستقيم جوّ سازماني بر رفتار خودشيريني (β= -0.510, t=9.638) منفي و معنادار بود. اثر غيرمستقيم سيستم ارزيابي عملكرد بر رفتار خودشيريني با ميانجي‌گري جوّ سازماني (β= -0.189, t=5.248) نيز منفي و معنادار بود.بحث و نتيجه‌گيري: ارزيابي عملكرد به صورت عيني و نه ذهني، ارتباط مستقيم پاداش‌ها، ترفيع و ارتقا با عملكرد افراد و انتخاب ارزيابان متخصص و با انگيزه مي‌تواند جوّ سازماني را به سمت جوّ سالم و اخلاقي سوق دهد كه در آن رفتار خودشيريني به منظور اثرگذاري بر نتايج ارزيابي عملكرد تأثير ناچيزي خواهد داشت.