طراحي و جمع‌آوري دادگان گفتاري به‌عنوان گام نخست بومي‌سازي تشخيص هوشمند اوتيسم در كودكان ايراني

اختلال طيف اوتيسم، نوعي اختلال رشدي به شمار مي‌آيد كه از طريق علائمي مانند ناتواني در برقراري ارتباط اجتماعي، خود را نشان مي‌دهد. بنابراين بارزترين نشانه افراد مبتلا به اوتيسم، اختلال گفتار است. اين مقاله در بخش اول به بررسي و مرور مطالعات انجام‌شده براي تشخيص خودكار اوتيسم بر اساس پردازش گفتار افراد مشكوك به ابتلا مي‌پردازد. با توجه به بررسي‌هاي انجام‌شده، رويكردهاي اصلي پردازش گفتار براي تشخيص اوتيسم به دو گروه تقسيم مي‌شوند. گروه اول با پردازش پاسخ‌ها يا احساسات افراد مورد آزمايش در پاسخ به سؤالات يا داستان پرسشگر، افراد مبتلا به اوتيسم را تشخيص مي‌دهند. گروه دوم، افراد مبتلا به اوتيسم را از طريق ميزان نرخ دقت بازشناسي گفتارشان در سيستم‌هاي تشخيص خودكار گفتار از افراد سالم تفكيك مي‌كنند. علي‌رغم پژوهش‌هاي زياد انجام‌شده در اين حوزه در خارج از ايران، پژوهش‌هاي اندكي داخل ايران انجام شده‌اند كه مهم‌ترين دليل آن، عدم وجود دادگان غني متناسب با نيازمندي‌هاي تشخيص اوتيسم مبتني بر پردازش گفتار افراد مبتلا است. در بخش دوم پژوهش حاضر به روند طراحي، جمع‌آوري و ارزيابي يك مجموعه دادگان گفتاري مستقل از گوينده براي تشخيص اوتيسم در كودكان ايراني به‌عنوان گام نخست بومي‌سازي حوزه مذكور پرداخته‌ايم.