تحليل مراحل برقراري ارتباط مخاطب در «چيدمان‌ ديجيتال تعاملي آيينه» با تكيه بر نظريه تحليل چارچوب اروينگ گافمن

رشد فناوري‌هاي ديجيتال، رسانه‌هاي مختلف هنري را تحت نفوذ قرار داده و شيوه‌هاي ارايه انديشه‌هاي هنرمندان را به روش‌هاي متفاوت ميسر ساخته است. يكي از آنها، استفاده از فناوري‌هاي ديجيتال در چيدمان‌هاي تعاملي مي‌باشد كه با حضور موثر مخاطب، اثر هنري به اهداف خود دست مي‌يابد. پژوهش حاضر سعي دارد با اتخاذ روش توصيفي-تحليلي و شيوه جمع‌آوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي به تحليل هنر چيدمان‌هاي ديجيتال تعاملي با تكيه بر «نظريه چارچوب» اروينگ گافمن بپردازد؛ همچنين چگونگي شكل‌گيري چارچوب در ذهن مخاطب و روند شكل‌گيري تمايل مخاطب به برقراري ارتباط با اثر هنري را مورد بررسي قرار دهد. فرض بر آن است، باتوجه به اينكه اثر هنر تعاملي نياز به ورود مخاطب در بخشي از اثر براي تكميل مفاهيم خود دارد، مي‌تواند با نظريه چارچوب كه فهم مخاطب و چگونگي انجام نقش مخاطب در زندگي اجتماعي را مورد بررسي قرار مي‌دهد، انطباق داشته باشد. زيرا مخاطب در اثر هنر تعاملي در ابتدا شاهد برقراري ارتباط مخاطب ديگري با اثر مي‌شود؛ سپس خود با توجه به چگونگي برداشت در چارچوب تعيين شده توسط اثر هنري قرار مي‌گيرد و به ايفاي نقش مي‌پردازد. بنابراين در صورتي كه مخاطب با اثري مواجه شود كه قابل پيشبيني باشد، در نظريه چارچوب نخستين كه ناظر به عنوان مشاهده‌گر ظاهر مي‌شود، قابل تحليل است؛ اما اگر مخاطب با اثري مواجه شود كه قابل پيش‌بيني و چارچوب‌بندي نباشد، در واقع وارد مراحلي همچون راه‌حل‌يابي، داستان‌سازي و پيچيدگي تجربه در ذهن مخاطب نقش مي‌بندد كه اين مراحل با گفتگوي مخاطبان قبلي كه با اثر تعامل داشته‌اند، هدايت شود.