الگوي اپيدميولوژيك مارگزيدگي و عقرب‬ گزيدگي در مراجعين به بخش اورژانس بيمارستان هاي شاهرود

زمينه و هدف: مارگزيدگي و عقرب گزيدگي يكي از مشكلات بهداشتي و از مهمترين فوريت هاي پزشكي و علل مراجعات به بخش اورژانس است. اين مطالعه با هدف تعيين الگوي اپيدميولوژيك اين مصدوميت در شاهرود انجام شد.  روش كار: اين مطالعه توصيفي مقطعي در مدت دو سال از اول فروردين سال 1396 تا اول فروردين 1398 در شاهرود انجام شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات فرم ثبت اطلاعات تروماي واحد مبارزه با بيماري هاي وزارت بهداشت بود. اين فرم شامل اطلاعات مربوط به سن، جنس، منطقه، محل حادثه، مكانيسم و پيامد آن بود كه در بخش اورژانس بيمارستان هاي شهر شاهرود تكميل شد. تحليل داده ها با استفاده از آزمون هاي توصيفي، تي تست و كاي دو انجام شد. سطح معني داري 0.05=p در نظر گرفته شد. يافته ها: در مجموع 334 نفر با ميانگين سن 18.02±34.1 سال به علت مارگزيدگي و عقرب گزيدگي در مدت 2 سال به بخش اورژانس سه بيمارستان مراجعه داشتند. در بين آنها 67.1 درصد مردان بودند. بيشترين فراواني در مردان 30 تا 40 سال و در زنان 30-20 سال و در ماه مرداد بود. توزيع سني اين مصدوميت در دو گروه زن و مرد از نظر آماري تفاوت معني داري داشت (0.003=p). نتيجه‌گيري: فراواني مارگزيدگي و عقرب گزيدگي در مردان جوان كه نيروي كار فعال به شمار مي روند ، در فصل تابستان بيشتر بود. آموزش پيشگيري از اين مصدوميت به گروه هاي در معرض خطر و ثبت دقيق مشخصات مصدومين مطابق با برنامه ثبت ملي تروما و سازمان بهداشت جهاني جهت پيشبرد برنامه‌ريزي‌هاي پيشگيرانه توصيه مي گردد.