تحليل عوامل اقتصادي مؤثر بر آسيب‎‍هاي اجتماعي(جرم سرقت)؛ مطالعۀ موردي، استان آذربايجان شرقي

متفكران اجتماعي از ديرباز دربارۀ آسيب‌هاي اجتماعي مطالعه كرده‌اند. دسته‎‍اي، آنها را ناشي از سرشت آدمي دانسته‌اند كه بيشتر در نظريه‌هاي روان‌شناختي ريشه دارد و دسته‎‍اي ديگر  آنها را ناشي از محيط و طبيعت اجتماع مي‎‍دانند. در بروز آسيب‌هاي اجتماعي به عوامل متعددي توجه شده است. شرايط اقتصادي جامعه، ازجملۀ اين عوامل است كه بر اجتماع و مسائل اجتماعي اثرگذار است. مطالعۀ حاضر به‌دنبال بررسي تأثير برخي متغيرهاي اقتصادي بر آسيب اجتماعي سرقت در استان آذربايجان شرقي، طي دورۀ 1379 الي 1399 است. نتايج برآورد مدل به روش خودرگرسيوني با وقفه‌هاي توزيعي (ARDL) نشان مي‌دهد در بلندمدت و كوتاه‌مدت با افزايش شاخص فلاكت، جرم (سرقت) افزايش مي‌يابد. همچنين رابطۀ منفي معني‌داري بين رشد توليد ناخالص داخلي استان با تعداد جرم وجود دارد. افزايش متوسط هزينه‌هاي خوراكي خانوار نيز ارتباط مستقيمي با جرم سرقت در استان دارد.