مقايسه روش هاي ريخت شناسي سنتي و ريخت سنجي هندسي در گونه هاي جنس (Perciformes: Sparidae) Peters, 1855 Acanthopagrus در خليج فارس و خليج عمان

مقدمه: مطالعه ماهيان در بوم سازگان‌هاي آبي از بسياري جهات از جمله بوم‌شناسي، رفتارشناسي، حفاظت و مديريت منابع آبي و بهره‌برداري از ذخاير و پرورش آن‌ها حايز اهميت است. جنس Acanthopagrus شامل گونه‌هايي با اهميت اقتصادي بالا است و چالش‌هاي بسياري در رده‌بندي آن‌ها وجود دارد كه دليل آن، شباهت ريخت‌شناسي بسيار زياد بين تعداد زيادي از گونه‌هاي اين جنس مي‌باشد.روش‌ها: هدف اين مطالعه بررسي تنوع ريخت‌شناسي 5 گونه از ماهيان جنس Acanthopagrus با استفاده از ريخت‌سنجي سنتي، سيستم شبكه‌اي تراس و ريخت‌سنجي هندسي در خليج عمان و خليج فارس است. در مطالعه حاضر، در ريخت‌سنجي سنتي 17صفت اندازشي و 10 صفت شمارشي اندازه‌گيري شد. در روش هندسي 17 نقطه لندمارك روي تصاوير قرار داده شد؛ سپس اختلافات ريختي بين گونه‌ها با آناليز مولفه‌هاي اصلي (PCA) و آناليز متغير كانوني (CVA) بررسي شد.يافته ها: در رويكرد سنتي، با استفاده از صفات اندازشي جدايي گونه‌ي A. arabicus از دو گونه‌ي A. bifasciatus و A. catenula امكانپذير مي‌باشد؛ صفات شمارشي نسبت به صفات اندازشي براي جداسازي گونه‌ها از هم مناسب‌تر بوده و اكثر گونه‌ها از يكديگر جدا مي‌شوند. دو صفت تعداد فلس‌هاي روي خط جانبي و بالاي خط جانبي بيشترين نقش را در جداسازي اعضاي اين جنس دارند. همچنين رويكرد شبكه‌اي تراس، گونه‌هاي catenula A. و bifasciatus A. را از ساير گونه‌ها جدا كرد. نتيجه گيري: در روش هندسي جدايي دو گونه‌ي A .arabicus و A. sheim از يكديگر امكان‌پذير مي‌باشد.