ارزيابي تأثير فاكتور رشد Activin A و كوچك مولكول‌ IDE1 در تكثير و خودنوزايي سلول‌هاي زاياي بدوي جوجه در شرايط كشت آزمايشگاهي

مقدمه: چالش‌ اصلي سلول‌ها سلول‌هاي زاياي بدوي (PGC)، عدم تكثير و خودنوزايي آن‌ها در محيط كشت است. يك روش براي القاي پرتواني سلول‌هاي PGC، دستكاري مسيرهاي پيام‌رساني درون‌سلولي ازجمله TGF-β است كه استفاده از فاكتورهاي رشد و كوچك مولكول‌ها يكي از روش‌هاي رسيدن به اين هدف است. روش ها: سلول‌هاي PGC غدد جنسي جوجه با غلظت 50000 سلول به ازاي هر خانه در پليت 24 خانه پوشش داده شده با ماتريژل كشت و گرماگذاري شدند. گروه‌هاي آزمايشي شامل چهار گروه: كنترل (محيط پايه براي كشت PGCs)، تيمار با كوچك مولكول IDE1 (100 nM; Stemgent, USA, 04-0026)، تيمار با فاكتور رشد A Activin (25 ng/ml; R D Systems, 338-AC) و تيمار با SB431542 (10 µM; Cayman Chemical, 13031) با سه تكرار از هر گروه بودند. به منظور بررسي ميزان تكثير سلولي، شمارش سلول‌هاي PGC در بازه‌هاي زماني 7، 14 21 روز بعد از تيمار با هموسايتومتر انجام شد. فعاليت مسير سيگنالينگ TGF/ẞ با بررسي بيان ژن‌هاي SMAD2، SMAD3 وLFTTY1 با روش qRT-PCR ارزيابي شد. يافته ها: تأثير Activin A و IDE1 منجر به افزايش تكثير سلول‌هاي PGCs به بيش از 4 برابر در مقايسه با گروه كنترل گرديد و در مقابل گروه SB431542 منجر به كاهش تكثير سلولي شد. گروه‌هاي آزمايشي Activin A و IDE1 قادر به حفظ زنده‌ماني و كشت سلول‌ها به مدت‌زمان 25 روز شدند، اما منجر به كشت طولاني‌مدت نگرديد. همچنين نتايج بررسي فعاليت مسير سيگنالينگ TGF/ẞ نشان داد كه Activin A و IDE1 منجر به افزايش بيان ژن‌هاي Smad2، Smad3 و LFTTY1 در مقايسه با گروه‌هاي كنترل و SB431542شدند. نتيجه گيري: نتايج اين تحقيق بيان مي دارد كه بهبود شرايط كشت و فعال سازي مسيرهاي پيام رساني موثر در پرتواني مي تواند سبب القاي پرتواني و كشت طولاني مدت سلول هاي PGC جوجه شود.