تخمين جهت‌يابي با استفاده از توزيع‌هاي زمان- بسامد

در اين مقاله مسئله جهت ‌يابي آرايه‌اي با استفاده از توزيع‌هاي زمان- بسامد براي علامت‌هاي ناايستان مورد بحث و بررسي قرار مي‌گيرد. براي انتخاب نقاط زمان- بسامد از روش ميانگين‌گيري استفاده مي‌شود، و بدين منظور از يك آستانه يا شاخص قدرت جهت حذف نقاط داراي نوفه بيش‌تر استفاده مي‌شود. نحوه به‌دست آوردن آستانه و اثر آن در شبيه‌سازي‌ها نمايش و شرح داده مي‌شود. هم‌چنين نحوه جهت‌يابي با استفاده از توزيع هاي زمان- بسامد در هنگامي كه تعداد منابع بيش‌تر از حسگرها است شرح داده شده و شبيه‌سازي شده‌اند. علاوه بر الگوي باريك باند، از الگوي پهن ‌باند نيز براي علامت خروجي آرايه حسگرها استفاده شده است كه دقت ارزيابي عملكرد روش ‌هاي جهت يابي را افزايش مي دهد. در شبيه‌سازي‌ها اثر انواع كرنل‌هاي زمان- بسامد و هم‌چنين اثر طول پنجره و نوع پنجره با كرنل شبه ويگنر- ويل روي عملكرد روش هاي جهت ‌يابي بررسي مي‌شود. علاوه بر اين، اثر پهناي باند، تعداد حسگرها و نوع علامت روي عملكرد روش ‌هاي جهت يابي بررسي مي شود. هم‌چنين پيچيدگي محاسباتي روش هاي مرسوم و روش هاي مبتني بر توزيع‌هاي زمان- بسامد نيز مقايسه مي‌شوند. نتايج نشان مي‌دهند كه با افزايش آستانه، خطاي تخمين كاهش مي‌يابد ولي افزايش زياد آستانه تعداد نقاط ميانگين‌گيري را نيز كاهش مي‌دهد كه باعث افزايش خطا مي‌گردد. هم‌چنين در حالتي‌كه علامت ها ناايستان باشند، در نسبت ‌هاي‌ علامت به نوفه پايين روش‌هاي مبتني بر توزيع زمان- بسامد، عملكرد جهت‌يابي را نسبت به روش‌هاي مرسوم بهبود مي‌بخشند.