ارزيابي نظريه «تكامل» بر پايه دستاوردهاي جديد تجربي

نظريه «تكامل» علاوه بر زيست‌شناسي در عرصه‌هاي گوناگوني چون جهان‌بيني و اخلاق انقلاب عظيمي را پديد آورد. داروين، به‌دنبال استنتاجات كلامي و فلسفي از تكامل نبود، اما ديدگاه وي پايه‌اي براي تفسير الحادي از آفرينش واقع شد كه بر شكل‌گيري تصادفي نظم عالم مبتني بود. اين در حالي است كه متألهان و طرفداران نظريه ‌«طراحي ‌هوشمند» با مدل ‌سازي‌هاي مختلف از ناچيزيِ خيره‌كننده احتمال تكامل تصادفي و حتي محال ‌بودن آن خبر مي‌دهند. مسئله محوري اين نوشتار، بررسي امكان شكل‌گيري تصادفيِ اطلاعات در دي.‌ان.‌اي موجودات در سنتز تكاملي مدرن است. تحقيق حاضر با روش تحليل سيستمي و توصيفي و با بيان تحليليِ مراحل تطور نظريه تكامل، بر اشكالات ايجاد تصادفي اطلاعات ژنتيكي متمركز شده، و با بررسي نقادانه آخرين خوانش‌ها از تكامل در جهان غرب و ضمن بازخواني يقين منطقي و روان‌شناختي، به ارائه تبييني نوآورانه از «استدلال انباشتي» مي‌پردازد كه از رهگذر آن يقين منطقي بر وجود مبدأ متعال و طراحي هوشمند وراي نظم شگفت عالَم اثبات مي‌شود. در واقع اين جستار، لوازم كلامي و فلسفي تكامل را بررسي مي‌كند.