خوانشي نو از ماهيت ايمان با تأكيد بر آراي علامه طباطبايي و جان هيك

مسئلۀ اصلي پژوهش حاضر، بازنمايي دقيق ماهيت ايمان از رهگذر تحليل ديدگاه علامه‌ طباطبايي و جان ‌هيك از نوانديشان نامدار معاصر است. در اين مقاله با رويكردي نظريه‌پردازانه و به روش توصيفي-تحليلي به بررسي تطبيقي نگرش علامه و هيك در بازنمايي ماهيت ايمان پرداخته شده و به دنبال آن، نقدهايي به هردو ديدگاه مطرح مي‌شود. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد علامه از روش درون‌ديني به تبيين ساختار ايمان پرداخته و ايمان را متشكل از دو مؤلفۀ علم و التزام معرفي مي‌كند. از سوي ديگر، هيك از روش برون‌ديني به مقولۀ ايمان ورود كرده و آن را به عنصري تفسيري بازنمايي مي‌كند كه مختارانه و برخاسته از تجارب ديني محقق مي‌شود. علامه، علم را به عنوان يكي از اجزاي مؤلفۀ ايمان معرفي مي‌كند، در صورتي كه هيك، براهين فلسفي را براي اثبات خداوند، ناكام دانسته و تجربۀ‌ديني را صرفاً براي دفاع از عقلايي بودن ايمان‌ديني مطرح مي‌كند. البته مشتركاتي از جمله ارادي بودن و مرتبه‌مندي ايمان در دو ديدگاه مشاهده مي‌شود.