بررسي تأثير فناوري اطلاعات و ارتباطات بر كيفيت محيط زيست در آلوده كننده‌هاي بزرگ آسيايي

فناوري اطلاعات و ارتباطات (ICT) يكي از مهم ترين عوامل صنعتي شدن به حساب مي‌آيد، همچنين بر رشد اقتصادي و كيفيت زيست محيطي تأثير فراواني دارد. هدف از اين مطالعه بررسي تأثير فناوري اطلاعات و ارتباطات بر كيفيت محيط زيست در آلوده كننده هاي بزرگ آسيايي است. اين بررسي در بازه زماني 2020-2000 براي دو گروه كشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته انجام مي شود. به منظور ساخت شاخص تركيبي ICT و شاخص تركيبي حكمراني خوب (GG) از روش تحليل مؤلفه هاي اصلي (PCA) استفاده مي شود. نتايج حاكي از وجود رابطه بلندمدت ميان متغيرهاي الگو است. فرضيه زيست محيطي كوزنتس در هر دو گروه كشورها مورد تأييد است. در هر دو گروه كشورها، مصرف انرژي و درجه باز بودن تجارت منجر به كاهش و شاخص تركيبي حكمراني خوب منجر به افزايش كيفيت محيط زيست مي شود. شاخص تركيبي ICT به طور معني داري منجر به كاهش كيفيت محيط زيست كشورهاي در حال توسعه مي شود. در كشورهاي توسعه يافته، شاخص تركيبي ICT  تأثير معني دار بر كيفيت محيط زيست ندارد، درحالي كه دسترسي به اينترنت به طور معني داري منجر به بهبود كيفيت محيط زيست مي شود. انتظار مي رود در كشورهاي درحال توسعه اثرات افزايش كربن توسعهICT ( اثرات مستقيم و بازگشتي) در مجموع بزرگتر از اثر كاهش كربن توسعهICT (اثر جايگزيني) باشد. لذا بهينه يابي مصرف انرژي و همچنين فعال كردن اثر جايگزيني (استفاده از سيستم هاي حمل و نقل هوشمند، سيستم كنترل ترافيك هوشمند و كاهش فعاليت هاي فضاي باز) در كشورهاي در حال توسعه پيشنهاد مي شود.