تحليل داستان «پرنده در باد» از منظر بومي‌گرايي

بومي‌گرايي، اصطلاحي مدرن است كه در روند استقلال و رهايي كشورهاي استعمارزدۀ شرقي از سلطۀ كشورهاي استعمارگر غربي پديد آمد و همزمان به حوزه‌هاي مختلفي از جمله ادبيات داستاني راه يافت. در اين زمينه، تحليل آثار داستاني در جايگاه يكي از مهم ترين منابع بومي‌گرايي، اهميتي خاص دارد؛ زيرا از يكسو با مفاهيم گوناگون اجتماعي پيوند خورده است و از سوي ديگر به شناخت ما از مؤلفه‌هاي بومي‌گرايي و چگونگي كاربست آنها در متن منجر مي‌گردد. اين مقاله به روش توصيفي و تحليلي به واكاوي مؤلفه‌هاي بومي‌گرايي در كتاب «پرنده در باد» اثر محسن حسام پرداخته است؛ بدين شيوه كه ابتدا داده‌هاي اوليه از راه مطالعۀ اسنادي جمع‌آوري و سپس در چارچوب تعريف بومي‌گرايي و مؤلفه‌هاي آن تجزيه و تحليل شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه نويسنده در اين كتاب به برجسته‌سازي مؤلفه‌هاي هويت ايراني يعني زبان، فرهنگ، دين، تاريخ و جغرافياي سرزمين و همچنين جنبه‌هاي بيگانه‌محور پرداخته است.