شالوده‌شكني در مقالات شمس تبريزي

اين مقاله با تحليل عناصر شالوده شكني از ديدگاه «دريدا» به تشريح اين عناصر در مقالات شمس پرداخته و مي‌كوشد تا تكثر معنايي را در خدشه دار كردن انگاره هاي متافيزيكي مطرح‎شده در فلسفة غرب بازسازي كند و به معناهايي تازه از متن دست يابد. مقالات شمس تبريزي اين ظرفيت را دارد كه با تعليق هاي پياپي معنايي، دال ها و نشانه هاي بي شماري را براي معناهاي متكثر حاصل كند. نويسندگان با روش توصيفي تحليلي بر اساس رويكرد شالوده شكني دريدا، برخي از اين انگاره ها مانند نفي تعريف واحد حقيقت، مرگ مؤلف، نشانه شناسي پساساختارگرايي، ايدئولوژي غالب متن از طريق نفي تقابل ها و ارزش ها و... را تدقيق كرده‎اند. در مقالات شمس، در حوزة نفي تعريف حقيقت واحد، حقيقت، امري مطلق و واحد تلقي نمي شود، بلكه در حوزة بحث هاي تأويلي قرار مي‎گيرد و هر كس دريافت خاص خود را از آن دارد. شمس برعكس ديدگاه هاي لوگوس محور افلاطوني، خرد و عقل گرايي را در راه حقيقت، كاملاً ناقص معرفي مي كند و آن را حجاب راه سالك مي بيند. او نوشتار و گفتار يا حضور و غيبت را در تقابل با يكديگر قرار نمي دهد، بلكه فراتر از اين دو، به طور كلي سخن و حضور را حجاب مي داند.