بهسازي مارن سبز تبريز با استفاده از زئوليت و متارس فعال شده بازي

به فرايند تشكيل پيوندهاي سيمانته آلومينوسيليكاتي در حضور فعال كننده بازي ژئوپليمريزاسيون (Geopolymerization) اطلاق مي گردد كه به عنوان نسل سوم پيوند دهنده‌ها بعد از آهك و سيمان جهت بهسازي خاك هاي مسأله دار مطرح شده است. در پژوهش حاضر از اين روش براي بهسازي خاك مارن سبز تبريز استفاده شده و خصوصيات مكانيكي نمونه هاي تثبيت شده به كمك آزمايشات تك محوري مورد ارزيابي قرار گرفته است. بدين منظور زئوليت (Zeolite) و متارس (Metaclay) به صورت جداگانه به عنوان منابع آلوميناسيليكات (Aluminosilicate) و محلول هيدروكسيدسديم (Sodium hydroxide) به عنوان فعال كننده بازي ب كار رفته و اثر درصد وزني زئوليت و متارس، غلظت فعال كننده بازي و زمان عمل آوري بر روي مقاومت فشاري نمونه ها بررسي شده است. نتايج آزمايشات حاكي از تأثير مناسب مكانيسم ژئوپليمريزاسيون در اصلاح مشخصات مقاومتي خاك رسي كربناته بوده به طوري كه در نمونه هاي بهينه ژئوپليمري زئوليتي و متارسي مقاومت فشاري نمونه ها به ترتيب 12 و 7 برابر نمونه مارن سبز خالص مي باشد. بهينه ترين غلظت محلول بازي براي نمونه هاي ژئوپليمري زئوليتي و متارسي 12 مولار (Molar) بوده و افزايش غلظت به بيش از 12 مولار در نمونه هاي ژئوپليمري زئوليتي اثر منفي بر مقاومت نمونه ها گذاشته و در نمونه هاي ژئوپليمري متارسي نيز تأثير اين عامل چشمگير نيست. در غلظت هاي بالاي 4 مولار محلول بازي به ازاي تمامي درصدهاي وزني زئوليت و يا متارس، مقاومت تك محوري نمونه هاي ژئوپليمري زئوليتي بيشتر از نمونه هاي ژئوپليمري متارسي مي باشد. همچنين در نمونه هاي ژئوپليمري كرنش گسيختگي نسبت به نمونه مارن سبز خالص 25 تا 50 درصد كاهش يافته است.