بهسازي خاك ماسه اي سست با بالشتك دانه اي و ستون سنگي در سلول واحد

در اين تحقيق تاثير بالشتك دانه‌اي مسلح با ژئوگريد، (Geogrid) ستون سنگي و تركيب اين روش‌ها بر رفتار نمونه‌هاي خاك ماسه‌اي سست در سلول واحد با انجام آزمون‌هاي آزمايشگاهي مورد بررسي قرار گرفت. با توجه به اينكه تا كنون در مطالعات تجربي به گسيختگي مسلح‌كننده در بالشتك دانه‌اي مسلح پرداخته نشده، روشي نوين جهت نصب ژئوگريد در سلول واحد به ‌كار رفته تا امكان گسيختگي مسلح‌كننده تحت تنش‌هاي وارده محقق گردد. طي مطالعات پارامتريك مدل‌هاي فيزيكي، تاثير تغيير آرايش مسلح‌كننده ژئوگريد شامل تعداد و محل قرارگيري آن در بالشتك‌ با ضخامت‌هاي متغير مطالعه شده و بهترين محل قرارگيري ژئوگريد تك و دو لايه در ضخامت بالشتك گرديد. از ديگر اهداف مورد بررسي‌، آشكارسازي مكانيسم گسيختگي لايه‌هاي ژئوگريد و اثر آن بر ويژگي‌هاي بارپذيري و نشست نمونه‌هاي بهسازي شده با ستون سنگي و بدون ستون بوده است. در مقايسه با بستر ماسه‌اي غير مسلح، افزايش 7.9 و 11.38 برابري نسبت باربري در شرايط استفاده از بالشتك دانه‌اي مسلح با يك و دو لايه ژئوگريد (در آرايش بهينه) واقع بر بستر بهسازي شده با ستون سنگي مشاهده شده است. در ادامه، از طريق شبيه‌سازي عددي در نرم‌افزار المان محدودV 8.6 PLAXIS 2D، ضخامت بهينه بالشتك غير مسلح و مسلح، 0.16 برابر قطر پي تعيين گرديده و تغييرات نسبت تمركز تنش در ستون سنگي در مدل‌هاي مختلف مورد ارزيابي قرار گرفته است. مقايسه آرايش‌هاي تسليح بالشتك نشان مي‌دهد هر چه ژئوگريد به زير پي نزديك‌تر باشد نقش موثرتري در افزايش بارپذيري، كاهش نشست و كاهش نسبت تمركز تنش در ستون سنگي خواهد داشت.