اثر غلظت‌هاي مختلف لستين- كلسترول بر پايداري درونپوشاني نانوليپوزوم‌هاي حامل بتاكاروتن

زمينه مطالعاتي: خواص فيزيكي ليپوزوم (به ويژه از نظر اندازه، توزيع اندازه و لايه بندي) به روش هاي مختلف آماده سازي، نوع ليپيد (باردار، بدونبار و خنثي)، تركيب ليپيدي، سورفاكتانت، حلال آلي و قدرت يوني محيط سوسپانسيون مورد استفاده در تكنيك هاي آماده سازي بستگي دارد. روش رايج مورد استفاده براي توليد ليپوزوم هيدراسيون لايه نازك مي باشد. هدف: هدف از اين تحقيق بررسي تاثير نسبت‌هاي متفاوت لسيتين-كلسترول بر اندازه ذرات، درون‌پوشاني و پايداري اين دو ويژگي در طول زمان است. همچنين بررسي كارايي روش تركيبي هيدراسيون لايه نازك-سونيكاسيون براي رفع مشكلات بزرگي اندازه ذرات و توزيع غيريكنواخت اندازه ذرات است. روش كار: تيمارهايي آزمايشي در اين پژوهش شامل نسبت‌هاي تركيبي لسيتين-كلسترول ( 30-30، 40-20، 50-10 و 60-0) مي‌باشد. با توجه به عدم امتزاج‌پذيري بتاكاروتن با آب، فرمولاسيون‌هاي نانوليپوزوم‌ها با استفاده از روش تركيبي هيدراسيون لايه نازك- سونيكاسيون توليد گرديد. نتايج: نتايج نشان داد كه اثر غلظت‌هاي تركيبي لسيتين-كلسترول بر تغييرات اندازه ذارت، توزيع اندازه (PDI) ذرات، بازده درون‌پوشاني و پتانسيل زتا معني‌دار است. با افزودن كلسترول به نسبت 5:1 به لسيتين اندازه ذرات و توزيع اندازه ذرات كاهش و بازده درون‌پوشاني افزايش يافت، اما با افزايش بيشتر نسبت كلسترول به لسيتين اندازه ذرات و توزيع اندازه ذرات افزايش و بازده درون‌پوشاني كاهش يافت. همچنين پتانسيل زتاي تمام نمونه‌ها در محدوده مطلوبي قرار داشت و با افزايش كلسترول اندازه پتانسيل زتا افزايش يافت. همچنين نتايج اين تحقيق نشان داد كه افزودن كلسترول به نسبت 5:1 به لسيتين در ساختار نانوليپوزوم باعث مي‌شود كه در بازه زماني 60 روز اندازه ذرات و كارايي درون‌پوشاني بتاكاروتن نسبت به ساختار نانوليپوزوم فاقد كلسترول پايداري بيشتري داشته باشد. همچنين آزمون FTIR مشخص كرد كه ذرات بتاكاروتن به خوبي درون ساختار نانوليپوزوم‌ها به دام افتاده است. نتيجه گيري: با توجه به آزمون هاي مورد بررسي در اين تحقيق مي توان نتيجه گرفت كه روش تركيبي هيدراسيون لايه نازك- سونيكاسيون به همراه استفاده محدود از كلسترول راه حل مناسبي براي دستيابي به ذراتي در مقياس نانو با پايداري بالا در طول زمان است.