ضرورت شناسي مطالعات تمدني در انديشه امامت

موقف تاريخي انقلاب اسلامي در آستانه‌ي خيز تمدني قرارگرفته و جهت نيل به تمدن نوين اسلامي بايد سرمايه‌هاي نرم آن‌ مانند انديشه امامت ظرفيت‌سنجي شود و با نگرش تمدني مورد مطالعه قرار گيرد تا در مصاف رقيبان، امتيازات انديشه اسلامي با خوانش شيعي بر ساير انديشه ها مشخص گردد. ضرورت شناسي چنين مطالعاتي از يك‌سو، مقدمه‌ي ورود به مطالعات تمدني در حوزه امامت است. از ديگر سو، تبيين ضرورت اين مطالعات، زمينه ساز ترسيم و كشف چشم اندازهاي توسعه آن در قلمرو فكر و انديشه بوده، دست يابي به پيشرفت همه‌جانبه كه لازمه‌ي رسيدن به تمدني تراز است نيز جز با تعميق و توسعه علوم انساني كه از رهگذر اين مباحث محقق مي شود ميسور نخواهد بود. پژوهش حاضر با هدف دستيابي به دلايل تفصيلي ضرورت مطالعات تمدني در انديشه امامت، به شيوه‌ي كتابخانه اي و با رويكرد تحليلي به اين مهم پرداخته و روشن ساخته است توليد ادبيات نظري براي تمدن سازي، استحصال حداكثري ميراث، معلوم شدن امتيازات انديشه اسلامي بر ساير انديشه ها، كشف ظرفيت كلي موجود و ايجاد هماهنگي بين آنها، شناسايي خلأها و سوق دادن پژوهش ها به سمت آن ها، استنطاق حداكثري از ظرفيت هاي دين اسلام، امتداد قلمرو شئون امام به ساحت هاي اجتماعي، قابليت اجرايي شدن احكام اجتماعي اسلام، همسويي و هم افزايي تحقيقات معرفتي در مقياسي كلان، رهايي از آسيب كلي گويي و سوق دادن به مسئله محوري و كاربردي سازي ازجمله دلايل ضرورت مطالعات تمدني در انديشه امامت است.