ارتباط بين وضعيت ويتامين D و ديابت بارداري: يك مطالعه مورد- شاهدي

مقدمه: ديابت بارداري (GDM) از مهم‌ترين علل بروز عوارض در طول بارداري است كه شيوع بالايي دارد و شناسايي عوامل مؤثر بر فيزيوپاتولوژي آن به‌عنوان راهكاري جهت پيشگيري و درمان، امري ضروري است، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسي سطح سرمي ويتامين D در زنان باردار مبتلا به ديابت بارداري و سالم انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه موردي شاهدي 1402-1401 بر روي 198 زن باردار (99 نفر مبتلا به ديابت بارداري و 99 نفر در گروه شاهد بدون ديابت بارداري) مراجعه كننده به مراكز درماني دانشگاه علوم پزشكي آبادان انجام گرفت. پس از اخذ رضايت از افراد و ثبت اطلاعات دموگرافيك، سطح سرمي ويتامين D افراد ثبت شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 24) و آزمون‌هاي تي مستقل و آزمون همبستگي پيرسون انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني‌دار در نظر گرفته شد.يافته ها: ميانگين سطح ويتامين D در زنان داراي GDM به‌صورت معناداري كمتر از زنان باردار گروه شاهد بود (16.97 در مقابل 26.76 نانوگرم بر ميلي‌ليتر). با گروه‌بندي زنان باردار بر اساس سن، سن بارداري، گرويد و BMI، زنان مبتلا به GDM از ميانگين سطح ويتامين D كمتري نسبت به زنان باردار گروه شاهد برخوردار بودند (0.05 p). در بررسي همبستگي در زنان داراي GDM، سطح ويتامين D ارتباط معكوس و معناداري با قند 1 ساعته (r=-0.212 و P=0.035) و قند 2 ساعته (r=-0.223 و P=0.026) داشت، اما ارتباط معناداري با سطح FBS مشاهده نشد. حساسيت و ويژگي ويتامين D در تشخيص GDM در نقطه برش 18.05 برابر با 69.7% و 74.7%، ارزش اخباري مثبت و منفي برابر با 73.4% و 71.2% و دقت كل برابر با 72.2 % بود و ميزان توافق نيز در حد متوسط بود.نتيجه گيري: زنان مبتلا به GDM به‌طور قابل توجهي ويتامين D كمتري داشتند كه مي‌تواند يك عامل خطر براي ابتلاء به GDM در دوران بارداري در نظر گرفته شود.