مقايسه تأثير داروهاي آنتي‌كواگولان خوراكي و تزريقي در ميزان خونريزي در بيماران تحت جراحي‌هاي ژنيكولوژيك انكولوژيك

مقدمه: سرطان‌هاي زنان از جمله آندومتر، تخمدان، سرويكس و ولوو، از جمله سرطان‌هاي رايج زنان بوده و يكي از مهم‌ترين درمان‌هاي مؤثر، استفاده از تكنيك جراحي مي باشد. امروزه استفاده از داروهاي ضد انعقادي تزريقي (هپارين و انوكساپارين) قبل و بعد از جراحي هاي سرطان زنان در پروتكل هاي درماني رايج مي باشد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه تأثير داروهاي آنتي‌كواگولان خوراكي (آپيكسابان) و تزريقي (انوكساپارين) در بيماران تحت جراحي هاي ژنيكولوژيك انكولوژيك انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه كارآزمايي باليني از سال 1400 تا 1401 بر روي 80 نفر از زنان مراجعه كننده به بيمارستان دانشگاه علوم پزشكي ايران با عارضه سرطان زنان (تخمدان، رحم، سرويكس، ولوو و واژن، ...) كه بيماري آنها توسط ارزيابي هاي آزمايشگاهي، تشخيصي و پزشك متخصص تأييد شده و براي جراحي تشخيص داده شده بودند، انجام شد. تمام بيماران بعد از ترخيص در طي 28 روز از دو پروتكل درماني دارويي ضد انعقاد خوراكي و يا داروي تزريقي استفاده كردند. اطلاعات دموگرافيك و شاخص‌هاي آزمايشگاهي بيماران مورد ارزيابي قرار گرفت. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 22) و آزمون من‌ويتني انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني‌دار در نظر گرفته شد.يافته ها: بين گروه هاي دريافت كننده ضد انعقاد هاي خوراكي و تزريقي از نظر مدت زمان خون ريزي و هم‌چنين مدت زمان بستري تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05 p). همچنين ميزان هموگلوبين و پلاكت در هر دو گروه بعد از جراحي در مقايسه قبل از جراحي كاهش يافته بود كه از نظر آماري معنادار بود (0.05 p).نتيجه گيري: استفاده از ضد انعقاد هاي خوراكي و تزريقي، تأثيري در ميزان خون ريزي بعد از جراحي در بيماران مبتلا به سرطان هاي ژنيكولوژيك ندارد.