فراواني اختلالات كف لگن و مؤلفه‌هاي فردي- اجتماعي و مامايي مرتبط در زنان سنين باروري شهر تبريز سال 1401-1400

مقدمه: اختلالات كف لگن، از عمده ناخوشي‌هاي شايع در زنان است كه پيامدهاي منفي روي زندگي روزمره زنان به همراه دارد. از آنجايي كه شيوع كلي اين اختلال در ميان زنان ايراني توسط ابزار مناسب گزارش نشده ‌است، لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين شيوع اختلال كف لگن و عوامل خطر آن انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه مقطعي در سال 1401-1400 بر روي 400 زن غيرباردار واقع در سنين باروري مراجعه كننده به مراكز سلامت شهر تبريز انجام گرفت. داده‌هاي مربوط به اختلالات كف لگن از طريق پرسشنامه استراليايي كف لگن و پرسشنامه مشخصات فردي- اجتماعي و مامايي جمع‌آوري شدند. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 26) و آزمون‌هاي كاي دو و رگرسيون لجستيك چندگانه انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني دار در نظر گرفته شد.يافته ها: 264 شركت‌كننده (66%) اختلال كف لگن داشتند. 191 شركت كننده (47.8%) اختلال عملكرد مثانه، 235 شركت كننده (58.8%) اختلال عملكرد مقعد، 52 زن (13%) پرولاپس ارگان هاي لگن و 271 شركت كننده (67.8%) اختلال عملكرد جنسي داشتند. در زنان با سطح تحصيلات ابتدايي (نسبت شانس: 0.46؛ فاصله اطمينان 95%: 0.86 تا 0.24؛ 0.016=p) و در زناني كه ورزش مي كردند (نسبت شانس: 0.55؛ فاصله اطمينان 95%: 0.86 تا 0.35؛ 0.009=p)، شانس اختلال كف لگن كمتر بود. سابقه زايمان واژينال (نسبت شانس: 2.37؛ فاصله اطمينان 95%: 3.96 تا 1.41؛ 0.001=p) و داشتن يبوست (نسبت شانس: 3.37؛ فاصله اطمينان 95%: 7.00 تا 1.62؛ 0.001 p) شانس اختلال كف لگن را به‌طور معني داري افزايش مي‌داد.نتيجه گيري: اختلال كف لگن در ميان زنان شركت‌كننده شايع بود. نتايج مطالعه، عوامل خطر خاص را در مديريت و پيشگيري از اختلالات كف لگن برجسته مي‌كند، لذا انجام غربالگري و اقدامات پيشگيرانه با در نظر گرفتن عوامل خطر آن توسط كاركنان سلامتي پيشنهاد مي‌شود.