ارتباط نزديك كردن عضله ركتوس ابدومينوس در حين سزارين با ميزان درد بعد از عمل، ضخامت و فاصله عضلات جدار شكم

مقدمه: با توجه به شيوع بالاي سزارين و روش‌هاي انجام آن، مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط نزديك‌سازي ركتوس در سزارين با درد بعد عمل، ضخامت و فاصله عضلات جدار شكم انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي كنترل شده در سال 1401 بر روي 80 زن باردار كانديد سزارين مراجعه كننده به بيمارستان آيت الله طالقاني تهران انجام شد. افراد به روش تصادفي در دو گروه 40 نفره مداخله (ترميم عضله ركتوس) و كنترل قرار گرفتند. درد، ضخامت عضلات جدار شكم و فاصله عضلات ركتوس ارزيابي شد. درد بيماران در 72 ساعت اول پس از ورود به ريكاوري (12، 24 و 72 ساعت پس از عمل) و نيز در هنگام خروج از بستر و در فاصله زماني يك هفته بعد از عمل، با استفاده از شاخص ديداري درد (VAS) اندازه گيري شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 23) و آزمون‌هاي شاپيروويلك، تي، من ويتني و كاي دو انجام شد. ميزان p كم تر از 0.05 معني دار در نظر گرفته شد.يافته ها: شدت درد در گروه كنترل نسبت به مداخله، هنگام خروج از بستر (0.001˂p) و زمان هاي 12 ساعت (0.001˂p)، 24 ساعت (0.001˂p)، 72 ساعت (0.001˂p) و يك هفته بعد (0.001˂p) پايين تر بود. در گروه مداخله، نياز به مسكن، بيش تر (0.001=p) و دياستاز ركتوس در نواحي اپي گاستر (0.001˂p) و هايپوگاستر (0.001˂p) كم تر بود.نتيجه گيري: نزديك سازي عضله ركتوس ابدومينيس در حين سزارين، باعث كاهش ضخامت عضلات جدار شكم و كاهش دياستاز ركتوس مي شود؛ اما از طرفي، ميزان درد و نياز به مسكن را افزايش مي دهد.