امكانات فهم عصر مدرن از هستي: دفاعيه‌اي در برابر به انتقادات هايدگر، بر اساس نو-پراگماتيسم ريچارد رورتي

پروژه‌ي هستي‌شناسانه‌ي هايدگر يكي از تكيه‌گاه‌هاي اصليِ نقد عصر مدرن به شمار مي‌آيد. اين نقد بيش از هر چيز فهمي از هستي را نشانه مي‌رود كه هستنده‌ها را به‌تمامي در قابِ پيشاپيش حاضرِ ايده يا اراده‌ي انساني مي‌گنجاند و حاصل تكانه‌اي متافيزيكي‌ست كه، به زعم هايدگر، از افلاطون تا به امروز خود را در عطش روزافزونِ سلطه‌ بر هستنده‌ها نشان مي‌دهد. در اين مقاله قصد ما اين است كه با تكيه بر نو-پراگماتيسم ريچارد رورتي بازتفسيري از فهم هستي در عصر مدرن به دست دهيم كه نگاهي جامع‌تر به امكانات و آسيب‌هاي آن داشته باشد. در اين بازتفسير، فهم مدرن از هستي به‌تمامي به ماشيناسيون يا در قاب گنجاندن ختم نمي‌شود بلكه برخلاف دعاوي هايدگر، وقوفي روزافزون را نسبت به تناهي و پيشآينديِ واژگان نهاييِ خود به نمايش مي‌گذارد. گذشته از اين، با توجه به اينكه از نظر هايدگر فهم‌هاي هستي در هر دوره در واقع دهشِ خودِ هستي به شمار مي‌آيند، فلسفه‌ي هايدگر فاقد مبنايي‌ست كه بر اساس آن بتواند اتهامِ غفلت از هستي و دورافتادگي از سرآغاز را به عصر مدرن نسبت دهد.