تأثير مداخله مبتني بر هستي‌شناسي ديني بر نشانگان باليني و تفكر وجودي دانشجويان داراي اختلال افسردگي: يك مطالعه موردي خط پايه

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير مداخله مبتني بر هستي‌شناسي ديني بر نشانگان باليني و تفكر وجودي دانشجويان داراي اختلال افسردگي انجام شد. روش: اين پژوهش در چارچوب يك مطالعه‌ي آزمايشي تك موردي در سه دانشجوي داراي نشانگان افسردگي كه به روش نمونه‌گيري هدفمند از بين دانشجويان دانشگاه اردكان در سال تحصيلي 1402-1401 انتخاب شده بودند انجام شد. شركت‌كنندگان 8 جلسه مداخله مبتني بر هستي‌شناسي ديني را به صورت فردي دريافت كردند و دو بار در طي مرحله خط پايه، سه بار در طي مرحله درمان و دو بار در طي مرحله پيگيري با استفاده از پرسشنامه افسردگي بك (1996) و مقياس تفكر وجودي  آلن و شرر (2012)، مورد سنجش قرار گرفتند. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل نموداري، تعيين درصد بهبودي و شاخص تغيير پايا استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه پيشرفت‌هاي باليني و آماري معني‌داري در كاهش نشانگان باليني و افزايش تفكر وجودي بعد از مداخله به دست آمد (01/0 p). در مدت دو ماه پيگيري نيز پيشرفت‌هاي به دست آمده در طول مداخله حفظ شد كه بيانگر پايداري اثرات درمان بود. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به دست آمده، مي‌توان از مداخله مبتني بر هستي‌شناسي ديني جهت كاهش نشانگان باليني و افزايش تفكر وجودي دانشجويان داراي اختلال افسردگي استفاده كرد.با توجه به اينكه جامعه ايران داراي يك بافت ديني منسجم مي‌باشد و مذهب جايگاه ويژه‌اي در زندگي افراد دارد، اين مداخله مي‌‌تواند در كاهش نشانگان افسردگي رهگشا باشد.