مقايسه اثربخشي شفقت درماني مبتني بر ذهن آگاهي و درمان شناختي-رفتاري مثبت نگر برخودكارآمدي زنان سرپرست خانوار

هدف: به دليل عدم آموزش مناسب، زنان سرپرست خانوار به‌يك‌باره با انبوهي از مسئوليت‌ها بدون آموزش از قبل مواجه‌اند كه درنتيجه آن شرايط استرس‌زا و فشار رواني را متحمل مي‌شوند و درنهايت خودكارآمدي اين افراد تحت تأثير قرار مي‌گيرد. هدف از انجام اين پژوهش بررسي تأثير شفقت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي و درمان شناختي _ رفتاري مثبت‌نگر بر خودكارآمدي زنان سرپرست خانوار بود. روش: طرح اين پژوهش نيمه‌آزمايشي با اجراي پيش‌آزمون _  پس‌آزمون و پيگيري سه‌ماهه همراه با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل زنان سرپرست خانوار در شهركرد در سال 1401 بود. در اين پژوهش با روش نمونه‌گيري هدفمند تعداد 60 نفر كه نمره پرسشنامه خودكارآمدي آن‌ها بين 17 تا 34 بود انتخاب و در دو گروه آزمايشي و يك گروه گواه (20 نفر آزمودني در هر گروه) گمارش تصادفي شدند. سپس گروه‌هاي آزمايش تحت 8 جلسه شفقت درماني مبتني بر ذهن آگاهي و درمان شناختي -رفتاري مثبت‌نگر 120 دقيقه‌اي قرار گرفتند. داده‌هاي آزمودني‌ها به‌وسيله پرسشنامه خودكارآمدي 17- GSE گردآوري و در نهايت، توسط آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تجزيه‌وتحليل شدند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد در دو مرحله پس‌آزمون و پيگيري ميانگين نمره خودكارآمدي در دو گروه آزمايش نسبت به گروه گواه تفاوت معناداري داشت. همچنين نتايج يافته‌ها حاكي از اثربخشي بيشتر درمان شناختي _ رفتاري مثبت‌نگر بود. نتيجه‌‌گيري: بر اساس نتايج اين پژوهش، پيشنهاد مي‌شود درجهت افزايش خودكارامدي زنان سرپرست خانوار دركنار ساير روشهاي درماني از درمان شناختي _ رفتاري مثبت‌نگر نيز استفاده گردد.