اثربخشي طرحواره درماني بر دلزدگي و رضايت زناشويي در افراد خيانت‌كننده در ازدواج

هدف: در زوجين با تجربه خيانت مشكلات فراواني وجود دارد و يكي از روش‌هاي موثر در اين حيطه، طرحواره درماني است. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر تعديل دلزدگي و ارتقا رضايت زناشويي در افراد خيانت كننده در ازدواج انجام شد. روش: تحقيق حاضر از نوع نيمه آزمايشي بود. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل مراجعين خيانت كننده به مركز مشاوره ساحل در شهر تهران طي زمستان 1400و بهار 1401 بودند. تعداد نمونه 40 نفر با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفي در دو گروه (هر گروه 20 نفر) شامل گروه‌هاي آزمايش و كنترل جايگزين شدند. گروه آزمايشي تحت مداخله طرحواره درماني قرار گرفت و گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. ابزارهاي اندازه‌گيري شامل پرسشنامه‌ي رضايت زناشويي انريچ و پرسشنامه‌ي دلزدگي زناشويي پاينز بود. براي تجزيه و تحليل از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه طرحواره درماني بر تعديل هر سه مولفه دلزدگي زناشويي و نيز ارتقا همه مولفه‌هاي رضايت زناشويي غير از مديريت مالي و روابط با فرزندان، در افراد خيانت كننده در ازدواج به طور معنادار اثربخش است (0.01 p ).  نتيجه گيري: به طور كلي نتايج اين تحقيق نشان داد كه طرحواره درماني در تغيير جنبه‌هاي دلزدگي و رضايتمندي زناشويي مفيد است و مي‌تواند در كاهش مشكلات خانوادگي و روان‌شناختي افراد خيانت كننده استفاده گردد.