بهبود وضعيت تهويه طبيعي در فضاهاي راهرويي يك ساختمان‌ اداري موردي در اهواز از طريق مداخله در معماري

يكي از مهم‌ترين مشكلات ساختمان‌هاي اداري در شهرهاي گرم و مرطوبي نظير اهواز، عدم تهويه مؤثر فضاهاي بسته راهرويي است. به دليل كم تردد بودن و نيز كاهش هزينه‌هاي انرژي، استفاده از سامانه‌هاي تهويه مطبوع در اين راهروها چندان موردتوجه مالكين آنها نيست. هدف اصلي اين پژوهش بهبود وضعيت تهويه در فضاهاي راهرويي ساختمان‌هاي اداري اهواز است كه از طريق اصلاح الگوي جريان هواي داخل، با مداخله مؤثر در معماري و موقعيت دمنده‌ها و مكنده‌ها امكان‌پذير مي‌باشد. تحقيق حاضر، از نوع كاربردي بوده و روش انجام آن، به لحاظ ماهيت بين‌رشته‌اي موضوع، روشي تركيبي و ابداعي است و راهبردهاي تحقيق تجربي، شبيه‌سازي و پژوهش موردي را درگير مي‌نمايد. بدين ترتيب كه ابتدا مطالعه تجربي روي جامعه آماري پژوهش (فضاهاي راهرويي ساختمان‌هاي اداري اهواز) انجام شد و پس از انتخاب نمونه‌هاي موردي و برداشت‌هاي ميداني و آزمون‌هاي تجربي دوره‌اي، با روش شبيه‌سازي، مداخلاتي در معماري و متغيرهاي تحقيق صورت گرفت. در اين پژوهش، از روش ديناميك سيالات محاسباتي به‌منظور انجام شبيه‌سازي‌ها و تحليل‌ها استفاده شد و پيش پردازشگر گمبيت و نرم‌افزار فلوئنت (پس از اعتبارسنجي) مورداستفاده قرار گرفتند. نتايج نشان دادند كه استفاده از دمنده‌هاي سقفي و تغيير در ابعاد و شكل راهروها مطابق نتايج اين پژوهش و پيش‌بيني مكنده پشت به باد، به نحو مؤثري الگوي جريان هواي داخل را ارتقا داده و با كاهش سن هواي ساكن و برقراري جريان دائمي هوا، تهويه مؤثري را برقرار مي‌كند.