انرژي خورشيدي و توسعه پايدار اقتصادي در ايران

در چهارچوب تغييرات آب و هوايي، انرژي خورشيدي به عنوان يك منبع انرژي تجديد پذير، توسط كشورهاي مختلف مورد توجه قرار گرفته است. از آنجايي‌كه مطالعات محدودي در مورد چگونگي دسترسي پايدار به انرژي وجود دارد، هدف اصلي اين تحقيق بررسي نقش انرژي خورشيدي در دسترسي پايدار به انرژي با استفاده از رويكرد پويايي‌شناسي سيستم‌ها مي‌باشد. در اين مطالعه با استفاده از رويكرد پويايي‌شناسي سيستم‌ها، عوامل مؤثر بر سيستم شامل چهار مدل فرعي (زير سيستم) انرژي، اقتصاد، جامعه و محيط‌زيست تعريف شده است. علاوه بر اين، امنيت انرژي به‌عنوان در دسترس بودن عرضه انرژي كافي براي برآوردن تقاضاي موجود تعريف مي‌شود. پس از تعيين و تعريف نمودار علي حلقوي، نمودار جريان و اعتبارسنجي و شبيه‌سازي سيستم، سياست‌هاي جداگانه به همراه خط‌مشي تركيبي براي بهبود سيستم ارائه شده است. اين سياست‌ها شامل افزايش سرمايه‌گذاري در بخش انرژي تجديدپذير، افزايش تعرفه انرژي‌هاي تجديد ناپذير و كاهش شدت انرژي است. نتايج شبيه‌سازي نشان داده است كه براي توسعه پايدار بايد تمركز دولت برافزايش سهم انرژي‌هاي تجديد پذير در كل توليد انرژي باشد. از طرفي با گسترش صنعت خورشيدي، ميزان اشتغال در اين صنعت افزايش خواهد يافت. درنتيجه مي‌توان با ارائه يك برنامه آموزشي دوساله براي كسب تجارب موردنياز، تعداد متخصصان و كاركنان حرفه‌اي در اين صنعت را افزايش داد.