بررسي چيستي معجزه و چگونگي دلالت آن بر وجود خدا

معجزه همواره به عنوان يكي از ادلّۀ حقانيت اديان به خصوص وجود خداوند به كار رفته است. در اين نوشتار سعي كرده‎ايم به اين پرسش پاسخ دهيم كه معجزه به عنوان دليلي بر وجود خدا، تا چه ميزان از لحاظ منطقي و معرفت‎شناختي موجّه است. به عبارت ديگر آيا معجزه به تنهايي و بدون در نظر گرفتن مسائل مربوط به گواهي‎هاي تاريخي و با فرض وثاقت ادلّۀ تاريخي، يا با فرض درك بي‌واسطه، مي‎تواند وجود خداوند را براي مخاطب بي‎طرف اثبات كند يا خير؟ روش اين تحقيق توصيفي-تحليلي است كه از طريق مطالعه، بررسي و تحليل ذهني مفاهيم، گزاره‎ها و استدلال‌ها انجام مي‎گيرد. در اين مقاله پيش از تلاش براي پاسخ به پرسش اصلي، به تدقيق مفهوم معجزه و نقد تعريف مشهور ديويد هيوم (نقض قانون طبيعت) پرداخته شده و پس از جمع‌بندي بحث تعريف، با بيان مقدمه‎اي پيرامون انواع دليل و استدلال تلاش مي‎شود اوّلاً انواع استدلال‎هايي كه معجزه ممكن است در قالب آن‎ها به عنوان دليلي براي اثبات خدا در نظر گرفته شود مورد بررسي قرار گيرد، ثانياً ناتواني معجزه در اثبات وجود خدا به عنوان استدلالي قياسي نشان داده خواهد شد و ثالثاً استنتاج بهترين تبيين به عنوان قالب استدلالي مناسب براي معجزه در جهت اثبات خدا مطرح مي‌شود و موانع آن مورد نقد و بررسي قرار خواهد گرفت.