نقش كتاب مقدس در تقويت فهم ظاهرگرايانه از خداي قرآن

ظاهرگرايان در مقام فهم خداي قرآن، او را اَبرانساني انگاشته اند كه در آسمان، سكونت دارد و بر تخت پادشاهي نشسته است، از روح خود به پيكر آدم دميده است، در ميان آتش بر موسي متجلي شده است، به روز قيامت همراه فرشتگان بر ابر مي‌آيد و براي اهل ايمان، رؤيت او در آن روز ميسر است. اما تأويل‌گرايان، اين سنخ گزاره ها را باور ندارند و براي آيات بيانگر آن ها، معاني خلاف ظاهر پيشنهاد مي‌كنند. در اين ميان، تحقيق حاضر بر آن است كه تصوير خدا در كتاب مقدس را به خدمت فهم خداي قرآن درآورد و در داوري ميان ظاهرگرايان و تأويل‌گرايان، از آن پيشينه تاريخي، مدد جويد. فرضيه آن است كه كتاب مقدس، مؤيد برداشت‌هاي انسان وار از خداي قرآن است و سبب تضعيف رويكرد تأويلي مي‌شود. بر اين مبنا، فهم ظاهرگرايانه از خداي قرآن تعين مي يابد، گرچه در فرجام امر مي‌توان بر آن شد كه آن چه قرآن درباره خداوند اظهار مي كند، تصويري از او براي آدميان و متناسب با درك انسان وار ايشان از خدا است.