تحليلي بر مبادي فلسفي-كلامي مكتب المريه ابن مسره اندلسي

محمد ابن عبدالله ابن مسره اندلسي (۲۶۹ – ۳۱۹ق) بنيان گذار يك جنبش و تغيير نگاه فلسفي-حكمي در غرب جهان اسلام است. وي در زماني كه سيطره ديدگاه  رايج در آندلس، اشعريت و شرع گرايي افراطي بود، در جهتي مخالف و با اقتباس از نگرش منحصر-بفرد حكمي رمز آلودش متخذ از انديشه هاي نوافلاطوني، باطني گرايي، تصوف و الهيات اعتزالي، انقلابي كپرنيكي را در عصر خويش رقم زد. تاسيس و راه اندازي نظام فلسفي عرفاني چند وجهه اي مبتني بر بن مايه هاي كلامي از ديدگاه كلام معتزلي، كه بر اصالت عقل استوار است و انديشه هاي مختار اسماعيلي و تفلسف ناب شرقي، موجب رقم زدن مكتبي موسوم به المريه گشت. خروجي هاي اين نظام تاسيس يافته حكمي اموري همچون، اعتقاد به مسأله قدر و باور به اينكه علم و قدرت حق تعالي صرفا دو صفت محدث و مخلوق هستند، همچنين اتحاد ذات و صفات الهي و عامليت تدبير عالم به واسطه عرش، اكتسابي بودن نبوت و انكار معاد جسماني مي باشد. اين خامه برآن است تا با استفاده از روش كيفي-كتابخانه اي به تبيين و تحليل ادعاهاي مذكور بپردازد.