آسيب ‌شناسي انتقادات سازنده دانشجويي به تصميمات دولت دوازدهم جمهوري اسلامي ايران

دانشجويان همواره به ‌عنوان قشري منتقد در جامعه معرفي شده‌اند؛ انتقاداتي كه اگر به‌درستي مطرح و به ‌درستي بهره‌برداري شود مي‌تواند زمينه توسعه سريع‌تر كشور به‌ويژه امور اجرايي را كه مهمترين و اثرگذارترين اقدامات حكومت است را فراهم نمايد و اگر به شكل مناسبي مطرح نگردد ضمن رواج بي‌اخلاقي و تخريب مي‌تواند زمينه تبليغات رسانه‌اي بيگانگان عليه ساختارهاي اجرايي كشور گردد. با اين فرض تحقيق حاضر نظرات 274 نفر از دانشجويان را به‌صورت تصادفي و تا رسيدن به اشباع علمي در خصوص انتقاد نسبت به تصميمات و اقدامات دولت دوازدهم جمهوري اسلامي ايران جويا شده و سپس به روش تحليل محتوا نظرات آنان را مورد بررسي قرار داده و به اين نتيجه دست يافته كه عدم انتقاد سازنده را مي‌توان در دو دسته نواقص ساختاري و ضعف فردي تقسيم‌بندي نمود. البته رضايتمندي نيز عاملي است كه باعث عدم شكل‌گيري انتقاد سازنده شده است. عوامل ساختاري به احساس بي‌نتيجه بودن انتقاد، احساس شنيده نشدن انتقاد، احساس ترس و فقدان راهكار قانوني براي انتقاد تقسيم مي‌شود. ناتواني در انتقاد، نابلدي، بي‌تفاوتي و بي‌علاقگي جزء ضعف‌هاي فردي منتقدين هستند و رضايت از شرايط زندگي، توجه بيشتر به فرصت‌ها و پذيرش تصميمات دولت از عواملي هستند كه با ايجاد رضايتمندي از شكل‌ گيري انتقاد سازنده ممانعت مي‌كنند.