جايگاه مشاركت سياسي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

مسئله‌ مشاركت سياسي در جوامع بشري، يك‌ مسئله‌ عام‌ و فراگير است‌ و كمتر روزي‌ را مي‌توان‌ يافت‌ كه‌ در رسانه‌هاي‌ جمعي‌، مطبوعات‌ و حتي‌ گفتگوهاي‌ روزمره‌ حرفي‌ از حقوق‌ بشر و مشاركت مردم در سرنوشت دولت‌ها در ميان‌ نباشد. در ايران نيز به‌ويژه پس از انقلاب اسلامي مشاركت سياسي به‌خصوص رفتار رأي‌دهي، از توجه شاياني برخوردار گرديد. در ساختار سياسي و حقوقي ايران در قالب اصول قانون اساسي و همچنين قوانين حوزه حقوق عمومي در بخش هاي مختلف ابزارهاي تحقق مشاركت سياسي با محدوديت هايي پذيرفته شده است. لذا هدف اين مقاله تحليل و واكاوي جايگاه مشاركت سياسي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران است. در اين راستا با استفاده از روش كتابخانه اي به بيان شاخص‌هاي مشاركت سياسي و ساز و كارهاي آن در قانون اساسي و همچنين به بررسي انتخابات به ‌عنوان يكي از مؤلفه‌هاي مشاركت سياسي در قانون اساسي پرداخته شد. بررسي ها حاكي از اين است كه؛ قانون اساسي جمهوري اسلامي به‌عنوان اصلي‌ترين سند تضمين حقوق و آزادي‌ها به ‌طور صريح يا ضمني نقش مشاركت سياسي مردم را به ‌عنوان يك حق براي آن‌ها برمي‌شمرد و حدود آن را تعيين مي كند. نظام جمهوري اسلامي و قانون اساسي آن بارأي مردم ايجادشده است و در عين ‌حال انتخاب رهبر به ‌صورت غيرمستقيم و انتخاب رئيس‌جمهور و نمايندگان مجلس شوراي اسلامي، شركت در همه‌پرسي‌ها تجلي حضور و مشاركت سياسي عموم مردم ازجمله همه اقليت‌ها و قوميت‌ها در امر اداره حكومت، مشاركت در پيشبرد امور كشور است.