بازانديشي فقه سياسي در حوزه سياست خارجي بر اساس بيانيه گام دوم انقلاب اسلامي

هر بازيگر در عرصه‌ روابط بين‌الملل، داراي چارچوب و الگوي خاص و منطق دروني تعريف ‌شده‌ خاص خويش، براي فعاليت در ميدان سياست خارجي است. در اين مقاله تلاش شده به بررسي اين سوال مهم پرداخته شود كه مولفه‌هاي فقه سياسي در حوزه سياست خارجي كدام است و آثار اين مولفه‌ها در سياست خارجي بر اساس بيانيه گام دوم انقلاب اسلامي چگونه قابل تحليل است؟ مقاله پيش رو توصيفي تحليلي بوده و با استفاده از روش كتابخانه‌اي به بررسي سوال مورد اشاره پرداخته است. يافته‌ها بر اين امر دلالت دارد كه فقه سياسي تعريف‌كننده الگويي است در قالب اسلام سياسي، كه در روابط بين‌الملل به‌عنوان يك نظريه‌ي اسلامي مطرح‌شده است. اساساً فقه سياسي پاسخ‌هاي دين به معضلات سياسي جامعه نيز تعريف ‌شده است. بنابراين در جامعه سياسي شكل ‌گرفته بعد از انقلاب، در چارچوب حكومت اسلامي، سياست خارجي متاثير مولفه‌هاي فقه سياسي در اين زمينه است. قاعده نفي سبيل، عدالت محوري، حمايت از مسضعفين، استقلال و خودكفايي و عد اعتماد به دشمنان از مهمترين مولفه‌هاي فقه سياسي در سياست خارجي است. آثار مولفه‌هاي مورد اشاره به صورت، استكبارستيزي و مقابله با نظام تك‌قطبي، مرزبندي با دشمن، دفاع از نهضت‌هاي آزادي‌بخش و محور مقاومت، صدور انقلاب اسلامي و حمايت از بيداري اسلامي، صلح‌دوستي بين‌المللي، ضديت با استكبار و حفظ استقلال، عدم هراس از تهديدات دشمنان و توجه به مصلحت در بيانيه گام دوم نمود داشته است.