بررسي مولفه هاي حكمراني مطلوب مبتني بر آموزه هاي انقلاب اسلامي

حاكميت مطلوب در ذيل گفتمان تمدن نوين اسلامي از اساسي ترين و پر معنا ترين مفاهيمي بود كه در بستر انقلاب اسلامي شكل گرفته و سپس تبديل به يك گفتمان مسلط شد. قبض و بسط حاكميت مطلوب مستلزم تئوريزه شدن مولفه هاي حكومت، فراگيري و صدور آن به عنوان يك مدل مفهومي نيازمند تبيين حاكميت مطلوب منتاسب با ظرفيت هاي آموزه هاي ديني است. اين تحقيق با استفاده از روش توصيفي- تحليلي به طرح اين سوال پرداخت كه حكومت مطلوب در تراز انقلاب اسلامي از چه شاخصه ها و مولفه هايي برخورداراست؟ در پاسخ اين فرضيه مطرح شد كه حاكميت مطلوب در تراز انقلاب اسلامي برمبناي آموزه هاي اسلامي، كه متناسب با ظرفيت هاي امروز بشريت، با نظر توأمان به دنيا و آخرت بر پاسخگويي،شفافيت، مسئوليت پذيري، قانونمندي و صيانت از حقوق شهروندي مفصل بندي شده و درصدد ترسيم و تنظيم مناسبات حيات اجتماعي انسان است. يافته ها نشان مي دهد. اولاً شاخصه هاي حكمراني مطلوب با مشروعيت دولتها در ابعاد مختلف، به ويژه سطح رضايت مندي شهرندان ، ارتباط مثبت و معنا داري دارد. ثانياً شاخصه هاي حكمراني مطلوب نه تنها در آموزه هاي ديني قابل مشاهده است، بلكه زمينه ها و لوازم تحقق آن طي چهار دهه انقلاب، مطابق با اقتضائات جامعه در تقنين، قضا اجرا فراهم مي باشد. ثالثاً بهره برداري از اين فرصت بالفعل و تحقق كامل اين پاردايم غالب مديريتي- سياسي مستلزم تقويت جامعه مدني، تثبيت و توازن حكومت و جامعه و تمايل كارگزاران در تحقق و پياده سازي كامل شاخصه هاي آن مي باشد.