الگوي پارادايمي نقش آفريني گروه هاي علوم سياسي در آگاهي بخشي سياسي همگاني در ايران(با رويكرد كيفي داده بنياد)

آگاهي سياسي، مهارتي قابل يادگيري و توسعه‏پذير است و از موضوع (زيست اجتماعي بشر)، هدف (دانايي و توانايي در تصميم‏ گيري امور جمعي) و غايت (يافتن يا ساختن راه ‏هاي سعادت بشر در اجتماع) علم سياست جدا نيست. از اين رو، آگاهي‏ بخشي سياسي نه يك محصول جانبي، بلكه از كارويژه‏ هاي اصلي علوم سياسي محسوب مي‏ شود. مقاله حاضر نيز با توجه به اهميت آگاهي سياسي شهروندان به مثابه يك سرمايه ملي پايدار با هدف ترسيم الگوي نقش ‎آفريني علوم سياسي در آگاهي‏ بخشي سياسي همگاني با بهره‌گيري از نظريه داده‌بنياد صورت پذيرفته است. براي اين منظور، 18 مصاحبه نيمه‌ساختاريافته تخصصي با اساتيد علوم سياسي صاحب‏ نظر در حوزه آگاهي سياسي انجام شد كه تحليل متن آنها در فرآيند كدگذاري باز به ظهور 426 كد اوليه معطوف به 136 مفهوم انتزاعي در قالب 25 مقوله منجر شد. اين مقوله‏ ها به پيروي از الگوي پارادايمي اشتراوس و كوربين در شش طبقه شامل پديده محوري (آگاهي‏ بخشي سياسي) و شرايط علي، عوامل زمينه ‏اي، عوامل مداخله‏گر، راهبردها و پيامدهاي آگاهي‏بخشي سياسي به ‏واسطه علوم سياسي به يكديگر مرتبط شدند. وفق يافته ‏هاي مقاله، شرايط علي شامل منابع انساني علوم سياسي، ماهيت علم سياست، گستره كنش، گروه‏هاي علوم سياسي، كانال‏هاي ارتباطي، كارويژه ‏هاي حرفه‏ اي و عوامل روانشناختي بيشترين تأثير را بر راهبردهاي ارتقاي نقش‏آفريني علوم سياسي در آگاهي‏بخشي سياسي همگاني مي‏گذارند. اين راهبردها در درجه دوم از مؤلفه‏هاي داراي منشأ بيروني اعم از جامعه و دولت و زيرمجموعه‏هاي آنها كه در زمره عوامل زمينه‏اي و مداخله‏گر طبقه‏بندي مي‏شوند، تأثير مي‏پذيرند.