اراده يك‌جانبه در ايجاد تعهد؛ مطالعه تطبيقي فقه مذاهب اسلامي و حقوق ايران

پذيرش اراده يك‌جانبه به‌عنوان يكي از منابع تعهدات در فقه مقارن و حقوق ايران با ترديد مواجه است. از نظر مشهور فقهاي اماميه و مذاهب فقهي اهل سنت و همچنين پيرو نظريه برخي حقوق‌دانان، ايقاع همچون عقد نمي‌تواند به‌طور كلي سبب ايجاد التزام شود بلكه منبعي فرعي و استثنايي براي تعهدات استإ اما از نظر غيرمشهور، ايقاع به موارد پيش‌بيني ‌شده در شرع و قانون اختصاص ندارد بلكه به‌عنوان قاعده‌اي عام مي‌تواند تعهدي را عليه صاحب خود و به نفع ديگري ايجاد نمايد. بر همين اساس، نگارندگان كوشيده‌اند تا مباني فقهي و حقوقي اين بحث را مورد دقت‌نظر قرار داده و به تجزيه ‌ و تحليل آراء موجود در اين باب بپردازند. داده‌هاي اين تحقيق با روش كتابخانه‌اي جمع‏آوري و سپس به‌صورت توصيفي ـ تحليلي بررسي شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد، براي اين‌كه اعتماد اجتماعي در بين افراد جامعه ايجاد شده و امنيت حقوقي ديگران مصون از تعرض باقي بماند، ابراز كننده اراده بايد به تعهد خود پايبند باشد و از اين التزام حقوقي شانه خالي نكند.