اعتبارسنجي گزارش‌هاي مورخان از سيره عملي معصومان و كاربست آن در استنباط احكام شرعي

برخي از فقهاي اهل‌سنت، از گزارش‌هاي مورخان در كتاب‌هاي سيره، استفاده‌هاي فقهي كرده‌اند، در حالي كه فقيهان اماميه تمايلي به استناد به منابع تاريخي در استنباط‌هاي فقهي خود ندارند. از آنجا كه كتاب‌هاي تاريخي مي‌تواند داده‌هاي فراواني از گفتار و رفتار معصومان در اختيار فقيهان قرار دهد، بررسي امكان استناد به گزارش‌هاي تاريخ‌نگاران در استنباطات فقهي، ضروري به نظر مي‌رسد. از اين‌رو، در پژوهش حاضر به دنبال پاسخ‌گويي به اين پرسش هستيم كه آيا گزارش‌هاي تاريخ‌نگاران از سيره معصومان مي‌توانند دليل مستقلي در استنباط فقهي به‌حساب آيند؟ يافته‌هاي پژوهش حاضر كه با روش توصيفي- تحليلي و با استناد به داده‌هاي كتابخانه‌اي انجام شده است، نشان مي‌دهد كه هرچند مي‌توان از عناوين چهارگانه «خبر واحد»، «قول كارشناس»، «تواتر» و «انسداد» به مثابه ادله حجيت گزارش مورخ بهره جست، ولي با توجه به محدوديت‌ها و مشكلات روشي در منابع تاريخي، تنها با پذيرش اعتبار انسداد در گزارش‌هاي مورخان، مي‌توان منابع تاريخي را يكي از دلايل فقهي براي استنباط احكام فقهي تكليفي يا وضعي به‌حساب آورد.