مقايسه دقت كاربرد جداگانه و تركيبي الگوريتم ژنتيك و حداقل مربعات ماشين بردار پشتيبان در تخمين عمق آبشستگي پايه هاي ساده پل ها

در اين پژوهش با استفاده از داده هاي ميداني، دقت روش هاي روابط تجربي، الگوريتم ژنتيك (GA)، حداقل مربعات ماشين بردار پشتيبان (LSSVM) و روش تركيبي در تخمين عمق آبشستگي پايه هاي ساده پلها مقايسه شد. در روش GA، تعدادي از روابط تجربي اصلاح و نتايج حاصل از اين روابط اصلاح شده با مقادير واقعي آبشستگي مقايسه شد. در روش LSSVM، از طريق ورودي پارامترهاي مختلف مستقل، آموزش مدل انجام و مقدار عمق آبشستگي پيش بيني شد. در روش تركيبي، با استفاده از مدل LSSVM از تركيب نتايج روابط مختلف منفرد، مقدار عمق آبشستگي پايه پل تخمين زده شد. نتايج نشان داد روابط اصلاح شده توسط الگوريتم ژنتيك و مدل LSSVM دقت بالاتري نسبت به روابط تجربي دارند. همچنين چنانچه تنها پارامترهاي استفاده شده در روابط تجربي به‌عنوان پارامترهاي ورودي به مدل LSSVM لحاظ شوند، روابط اصلاح شده خطاي كمتري نسبت به مدل LSSVM دارند. شاخص هاي ارزيابي RMSE، E، R^2 و NSE براي بهترين حالت روش تركيبي در مرحله آموزش به ترتيب 0.4 متر، 49 درصد، 0.88 و 0.58 و در مرحله آزمون به ترتيب 0.52 متر، 50 درصد، 0.7 و 0.38 مي باشند. در مجموع روش تركيبي، عمق آبشستگي را با دقت بالاتري نسبت به ديگر روش ها تخمين مي زند.